ตอนที่ 1225

“ถึงเวลานั้น ข้าจะให้ลูกชายเจ้าอีกสองคน ชีวิตนี้ช่างวิเศษนัก”

“แต่ต้องดูแลเด็ก ๆ ให้ดี อย่าให้ใครมาลักพาตัวไปได้” นางพูดพลางเลียริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา

ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของผู้ชายเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าว่า คนซื้อเป็นใครกันนะ? ทำไมต้องมาเอาสินค้าตอนเที่ยงคืนทุกที ข้ารู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้...วันนี้ตาข้ากระตุกทั้งวันเลย จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

หญิงคนนั้นยังคงพูดไม่หยุด ปากก็พร่ำไปเรื่อย

“หุบปาก!” ผู้ชายทำหน้าบึ้งตวาดใส่นาง

“พูดอะไรเหลวไหล ตอนกลางคืนจะไม่เป็นจุดสนใจ ถ้าเจ้าว่างนัก ก็ไปดูพวกสินค้านั่นหน่อยสิ ว่าสภาพเป็นยังไงบ้าง!”

“ลูกค้าจะทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า ข้าว่าเจ้าคงลืมกฎไปแล้ว!”

“เปลือกตาจะกระตุกก็ช่างมัน เราทำงานแบบนี้ ยังจะกลัวอะไรอีก? จะกลัวผีหรือไง?”

ชายคนนั้นพูดไปพลางสูบยาเส้นอย่างแรง ราวกับสามารถเรียกความกล้าได้

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เคาะเบา ๆ เพียงครั้งเดียว แล้วก็เงียบไป

“แขกผู้มีเกียรติ ท่านมาแล้วหรือ?” หญิงสาวรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่ในลานก็เงียบสงบ หน้าประตูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว

ชายคนนั้นวางยาเส้นไว้บนโต๊ะ ยกมือห้ามผู้หญิงไม่ให้เข้าไปใกล้

“แขกผู้มีเกียรติ เชิญท่านผลักประตูเข้ามา ประตูไม่ได้ล็อค” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาเคร่งขรึม

ครู่หนึ่ง เสียงก็ดังขึ้นจากข้างนอก

“ข้าผลักประตูไม่ค่อยถนัด รบกวนช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้หรือไม่?” เสียงของคนข้างนอกแหลมเล็กและทุ้มต่ำ มีความเศร้าหมองแฝงอยู่

เมื่อหญิงสาวได้ยินเสียง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เป็นเสียงของแขกผู้มีเกียติ ตกใจหมดเลย ไป ๆ ๆ เจ้าไปยกสินค้า ข้าจะไปเปิดประตู”

พูดจบ นางก็ไปเปิดประตู

ชายคนนั้นหันไปเปิดประตูห้องใต้ดิน ขณะเปิดก็รู้สึกเหม่อลอย แปลก ทำไมวันนี้แขกผู้มีเกียติไม่ผลักประตูเข้ามา?

“ไสหัวออกมา อย่าส่งเสียง ไม่งั้นข้าจะตัดหัวพวกเจ้า!” เขาถือมีดในมือ เหมือนปีศาจร้ายที่มาจากนรก

เด็ก ๆ ตัวสั่นเทา ตาแดงก่ำ แต่ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

พวกเขาต่างก็เคยเห็น มีคนกล้าขอความช่วยเหลือบนท้องถนน แล้วถูกเขาแอบตัดหัวไป

นอนหมอบอยู่บนบ่าของเขา เดินออกจากประตูเมืองด้วยท่าทางผยอง

ชายคนนั้นมีประสบการณ์มาก เด็กที่ถูกลักพาตัวจะถูกทำให้หิวโหยเป็นเวลานาน จนกระทั่งถึงเวลาขายจึงจะได้กินอิ่ม ทำให้ไม่มีแรงจะหนีและความกล้าหาญ

ม่ายเฟิงเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ซ่านซ่านยังตัวร้อนอยู่ เขาแบกซ่านซ่านขึ้นพิงกำแพงให้ยืนขึ้น

เดินโซเซตามหลังไป