ตอนที่ 1237

จุยเฟิงถามม่ายเฟิงว่าสนใจไหม ม่ายเฟิงก็ตอบตกลงด้วยความยินดี แล้วทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เมื่อเข้านอนจนดึก ซ่านซ่านก็ลืมตาตื่นขึ้น

ตั้งแต่กลับมาจากหมู่บ้าน เขาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือกที่ติดตามม่ายเฟิงมาตลอด และในตอนนี้ ซ่านซ่านก็ลืมตาขึ้น…

ก็พบกับดวงตาบวมเป่งซีดเซียวคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ตรงหน้า

ปลายจมูกชนปลายจมูก

ศพที่จมน้ำตายและแช่อยู่ในแม่น้ำนาน ๆ ย่อมไม่น่ามองนัก ยิ่งตอนนี้ยังมีกลิ่นคาวน้ำติดตัวมาด้วย

รุ่ยรุ่ยหมอบอยู่ข้างเตียงของซ่านซ่าน จ้องมองซ่านซ่านอยู่แบบนั้น

“รุ่ยรุ่ย เจ้าทำอะไร? อยู่ใกล้คนธรรมดาเกินไปจะทำให้อายุขัยสั้นลง เจ้ารีบมาทางนี้เร็วเข้า”

“พี่ใหญ่อยู่ที่นี่”

“เมืองเหลียนหัวมีไอพระพุทธเข้มข้น เราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ไปดูพี่ใหญ่แล้วรีบออกไป... น่าเสียดายที่พี่ใหญ่มองไม่เห็นข้าเลย” กั่วกั่วมองไปยังม่ายเฟิงที่อยู่บนเตียงด้วยความเศร้า

รุ่ยรุ่ยเอียงศีรษะเล็กน้อย “ข้ารู้สึกว่า เขามองเห็นข้า…”

เขาชี้ไปที่ซ่านซ่าน

กั่วกั่วมองไปที่ม่ายเฟิงโดยไม่กะพริบตา ไม่หันศีรษะไปทางอื่น “เป็นไปไม่ได้ เขาเพิ่ง…” เมื่อหันศีรษะกลับไป ซ่านซ่านก็ลุกขึ้นนั่งแล้ว เด็กน้อยตัวอ้วนกำลังมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่ไง ข้าบอกแล้วว่าเขามองเห็น! ข้าไม่ได้โกหกสักหน่อย!” รุ่ยรุ่ยกระโดดขึ้นทันที

ซ่านซ่านเหลือบมองพวกเขาเล็กน้อย ยกมือขึ้นสะบัดหนึ่งที ก็ส่งคนทั้งสองเข้าไปในความฝัน

ไม่นาน ซ่านซ่านก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของม่ายเฟิงดังมาจากในฝัน

ซ่านซ่านเบะปากอย่างดูถูก เขาคิดว่าคนทั้งสองไม่กล้าปรากฏตัวซะอีก

เวลาไก่ขัน ท้องฟ้าเริ่มปรากฏแสงอรุณ

รุ่ยรุ่ยกับกั่วกั่วจูงมือกันยืนอยู่หน้าเตียงของซ่านซ่าน “พี่ใหญ่ใจดีได้รับผลตอบแทนที่ดีแล้ว ในที่สุดพวกเราก็เบาใจ...ขอบคุณเจ้านะ”

คนทั้งสองยิ้มให้กัน แล้วเดินจากไปท่ามกลางแสงอรุณ

ต้อนรับอนาคตที่แท้จริง

ม่ายเฟิงตื่นขึ้นมาด้วยน้ำตา แต่มีรอยยิ้มที่มุมปาก ราวกับว่าเขาได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นว่าซ่านซ่านตื่นแล้ว เขาก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ซ่านซ่าน ข้าฝันถึงน้อง ๆ ของข้า”

“พวกเขามาบอกลาข้า พวกเขาบอกว่าถึงแม้ชีวิตนี้จะสั้น แต่พวกเขาก็มีความสุขมากที่ได้อยู่กับข้า”

“ซ่านซ่าน ข้ามีความสุขยิ่งนัก ถึงแม้ว่าข้าจะไม่มีอะไรเลย แต่ข้ากลับรู้สึกว่าข้ามีทุกอย่าง”

ม่ายเฟิงดูแลซ่านซ่านอย่างทะนุถนอมเหมือนแม่นม และอุ้มเขาไปทานอาหาร

ม่ายเฟิงเป็นคนขยันเรียนรู้ และมีนิสัยสุขุมเยือกเย็น

เมื่อจุยเฟิงพบว่าเขามีพรสวรรค์ จึงตัดสินใจสอนเขาด้วยตนเอง

“วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบหนึ่งปีของซ่านซ่าน ทางเป่ยเจาส่งของขวัญมาตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้วางอยู่ในห้องโถงใหญ่”

“เมื่อวันท่านมหาปุโรหิตส่งบัตรเชิญมาแล้ว ท่านจะเชิญพวกเขามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดด้วยไหม?” จู๋มั่วถาม

เซี่ยอวี้โจวเหลือบมองเขา “เจ้าจะให้ท่านมหาปุโรหิตมาปราบปีศาจหรือ?”

“พวกเราฉลองกันเองในครอบครัวเถอะ”