ตอนที่ 1248

ถือว่าเป็นเสบียงสำรอง

ลู่เจาเจาส่ายหัว “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร แต่กระบี่เจาหยางในมือข้า ก็ไม่ใช่ของที่จะล้อเล่นได้เหมือนกัน”

จุยเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำต้องถอยออกไป

อาอู๋ลุกขึ้นยืน พยุงเอวเดินไปสองก้าว สายตาโดยรอบก็จับจ้องไปที่ท้องของนางทันที

จู๋มั่วจ้องกลับไปอย่างแข็งกร้าว ไม่กล้าที่จะออกห่างไปแม้แต่ก้าวเดียว

ลู่เจาเจาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกถึงเงาที่ค่อย ๆ เขยิบเข้ามาใกล้จากด้านหลัง

นางมุ่งหน้าไปยังเนินเขาเล็ก ๆ เดินวนไปรอบหนึ่ง ก็พบกับลำธารเล็ก ๆ ที่เหือดแห้ง ในลำธารไม่มีน้ำแล้ว แต่มีโคลนตมอยู่จำนวนมาก

มีผู้ลี้ภัยยืนเท้าเปล่าอยู่ในโคลนตม กำลังควานหาปลาไหล เหมือนกับหญิงที่เพิ่งขอร้องให้จุยเฟิงช่วยชีวิตเมื่อครู่นี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยโคลนตม

การยืนเท้าเปล่าและแขนเปลือยเปล่าทำให้นางรู้สึกอับอายอยู่บ้าง แต่เพื่อความอยู่รอด นางก็ไม่สนใจอีกแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นมองนางแวบหนึ่ง เห็นนางแต่งตัวเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าก็ดูหรูหรา ผิวของนางขาวเนียนและอ่อนนุ่ม นางแต่งตัวสวยงามราวกับนางฟ้าจากสวรรค์

ผู้หญิงคนนั้นอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเด็กผอมแห้งที่ริมฝั่ง

คนเราชะตาชีวิตต่างกัน ราวกับยืนอยู่คนละขั้ว

ลู่เจาเจาไม่พูดอะไร เดินเลียบแม่น้ำขึ้นไป ยิ่งเดิน โคลนก็ยิ่งแห้งและแข็ง ผู้ลี้ภัยมีจำนวนน้อยลง น้อยลงเรื่อย ๆ…

นางตัวเล็ก เดินทะลุผ่านพงหญ้าแห้ง ไม่นานผู้ลี้ภัยก็คลาดสายตานางไป

ลู่เจาเจายืนอยู่ริมแม่น้ำ

มีแอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่นี่ แต่ตอนนี้มันแห้งสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของดินชื้น

นางถอนหายใจเบา ๆ

เอื้อมมือลงไปในแอ่ง

หยดน้ำใส ๆ ไหลลงมาจากปลายนิ้วของนางลงไปในแอ่ง

พื้นที่ในมิติเต็มไปด้วยน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ และยังมีปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ มากมายอาศัยอยู่ ตอนนี้มันมีประโยชน์แล้ว

แม่น้ำแห้งแล้งมาก น้ำจำนวนมากก็จะถูกดินดูดซับ น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงแม่น้ำสายหนึ่ง ได้แต่เก็บน้ำไว้ในแอ่งเท่านั้น

ปลาอวบอ้วนแกว่งหางไปมาในน้ำ

ลู่เจาเจามองดูแวบหนึ่งแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

“ข้าเจอน้ำแล้ว!”

ลู่เจาเจากลับไปที่เนินเขาเล็ก ๆ และตะโกนสุดเสียง ผู้ลี้ภัยต่างลุกขึ้นยืน

“มีปลาเยอะแยะในบ่อน้ำ…” เด็กสาวชี้ไปที่บ่อน้ำและตะโกน

ภัยพิบัติเป็นสิ่งที่โหดร้าย แต่พระเจ้าผู้ทรงเมตตาจะประทานความกรุณา

ผู้ลี้ภัยต่างลุกขึ้นยืน และวิ่งไปในทิศทางที่นางชี้ไปอย่างบ้าคลั่ง

“เป็นไปไม่ได้ ที่ต้นน้ำจะมีน้ำได้อย่างไร แม้แต่ในแม่น้ำก็ยังแข็งพอที่จะวิ่งได้สองก้าวด้วยซ้ำ” ผู้ลี้ภัยบางคนพึมพำ แต่เมื่อเห็นทุกคนวิ่งอย่างบ้าคลั่ง เขาก็กลัวที่จะสูญเสียโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่