ตอนที่ 1264

ภายในตำหนักมืดสนิทไปทั่วทุกทิศ ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย เมื่อผ่านกลไกด่านแล้วด่านเล่า จึงถึงส่วนที่ลึกที่สุด

บรรยากาศรอบข้างชวนให้หวาดกลัว ได้ยินเสียงโซ่เหล็กดังแว่วอยู่ข้างหู

ลู่เจาเจามองภาพตรงหน้า นัยน์ตาเบิกกว้างเล็กน้อย

พบเพียงฮ่องเต้ผู้สูงส่งมิอาจเอื้อม เวลานี้ทั้งสองมือสองเท้าถูกคนใช้โซ่เหล็กขนาดเท่าแขนพันธนาการ รอบด้านยังมีกรงกักขังไว้

เขาเงยหน้าขึ้น

ในดวงตาสีเลือดมีเจตนาสังหารอย่างมิอาจปิดบัง

เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย เผยไออธรรมและความดุร้าย เขาในตอนนี้ แตกต่างจากอุปนิสัยเดิมของเซวียนจี้ชวนหมื่นแปดพันลี้

ฉากนี้เอง ทำให้ลู่เจาเจาตกใจจนถอยหลังไป จู่ๆ นางก็รู้สึก คุ้นเคยกับเหตุการณ์นี้เป็นอย่างมาก

“กลิ่นอายของมารจิต…” แปลกจริง ไม่คาดว่าบนร่างเขาจะปรากฏกลิ่นอายของมารจิตออกมาได้

แต่เขา เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้นนี่!

ฝีเท้าของลู่เจาเจาหยุดชะงักเล็กน้อย นางมองเซวียนจี้ชวนอย่างลำบากใจ ในหัวสมองปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นมาทันที

ศิษย์ของนาง เสวียนอวี้

นางมีศิษย์เจ็ดคน แต่มีเพียงเสวียนอวี้เท่านั้น ที่ต้องระแวดระวังอยู่หลายส่วน

ศิษย์คนอื่นๆ ล้วนขึ้นเขาตั้งแต่เล็ก มีลู่เจาเจาเป็นเสมือนมารดาและอาจารย์ มีความเคารพต่อนางเป็นอย่างมาก....

แต่เสวียนอวี้ไม่เหมือนกัน

เขาเป็นผู้ที่ลู่เจาเจาช่วยไว้ระหว่างออกเดินทางอยู่ภายนอก เดิมทีรักษาตัวอยู่ที่สำนักกระบี่ ต่อมามีความตั้งใจตอบแทนบุญคุณ จึงมักขึ้นภูเขาสัจธรรมส่งขนมหวานและอาหารมาให้เสมอ

ในตอนนั้นเขาอายุสิบแปดสิบเก้าแล้ว เลยวัยที่เหมาะที่สุดต่อการฝึกตนไปแล้ว

แต่เขาเป็นศิษย์ที่ขยันขันแข็งที่สุดในสำนักกระบี่

ลู่เจาเจาจึงชี้แนะด้วยตนเองหลายส่วน

จึงพบว่าแม้เขาจะเข้าสำนักช้า แต่มีไหวพริบเป็นเลิศ จึงรับเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก

เขา…

ลู่เจาเจาถอนหายใจเบาๆ เขาไม่เหมือนกับลูกศิษย์คนอื่นๆ

ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อใด สายตาที่เสวียนอวี้มองนางก็เปลี่ยนเป็นคลุมเครือและร้อนแรง ลู่เจาเจาพบว่าเขาถึงขั้นเกิดมารจิต…

ตอนนั้น นางเคยมีความคิดที่จะขับไล่เขาออกจากสำนัก

แต่เสวียนอวี้จัดการกับมารจิตได้อย่างรวดเร็ว ขณะกลับมายังภูเขาสัจธรรมก็สงบเรียบร้อย นางเคยทดสอบด้วยศิลาถามจิต เสวียนอวี้ก็มิได้ปิดบังสิ่งใด ลู่เจาเจาจึงไม่กล่าวอะไรอีก

ภายหลัง สังเวยตน ช่วยเหลือโลก เหล่าลูกศิษย์ได้รับการแต่งตั้งเป็นเทพเจ้า

ไม่นานหลังจากนั้น ก็ได้ยินว่าเทพเจ้าแห่งความมืดมิดเสวียนอวี้ทรยศต่อแดนเทพ ก่อตั้งอาณาเขตของตนเอง กลายเป็นราชามารแห่งแดนมาร

ยึดครองส่วนหนึ่งของฟ้าดินเพียงผู้เดียว

ตอนแรกเริ่มในแคว้นใต้ ลู่เจาเจาเคยเรียกเสวียนอวี้

แต่ตอนนั้นเสวียนอวี้มีสีหน้าที่ปลอดโปร่ง ไม่ผิดปกติแม้ครึ่งส่วน กระทั่งเหมือนกับศิษย์อื่นๆ ทุกประการ