ตอนที่ 1272

“ไอ้ตัวไหนที่กล้าให้นางดื่มเหล้า! ใครกัน! ดื่มเหล้าทีไรก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ทำไมถึงกล้าให้นางดื่ม!" เจ้าสำนักทั้งตกใจทั้งโกรธ

"เพื่อไม่ให้นางดื่มเหล้า ทั้งสำนักกระบี่จึงต้องถูกห้ามดื่มเหล้ากันหมด แม้แต่ข้าเองก็ยังต้องเลิกสุราไปเลยเช่นกัน!"

เทพจากสวรรค์มาทวงถามความเป็นธรรม เจ้าสำนักรู้สึกปวดร้าวใจเป็นอย่างยิ่ง

จึงเร่งรีบมาที่ภูเขาสัจธรรมด้วยความร้อนใจ แต่สิ่งที่ได้เห็นคือนางในสภาพเมามายไร้สติ

“เจ้าโง่ โง่จริงๆ! ยังไม่รีบพาอาจารย์เข้าไปอีก เปิดการปิดผนึก ไม่ให้คนนอกเข้าออกเด็ดขาด! แดนเทพส่งคนมาแล้ว จะเอาตัวอาจารย์ของเจ้าไปรับโทษจริงๆ หรือไง”

“นางเอาเจ้าแม่ซีหวังหมู่ไปแขวนไว้บนต้นท้อ นางบ้าไปแล้วหรือ”

ลู่เจาเจาเอานิ้วแหย่เข้าไปในรูหู แล้วบ่นกับเสวียนอวี้ด้วยท่าทีรำคาญ “ไอ้แก่นี่พูดมากจริงๆ อย่าไปทำตามล่ะ ไม่น่ารักเลย”

เจ้าสำนัก: “ข้า! ข้าไม่พูดพล่ามกับคนเมาไร้สติแล้ว! อย่ามายืนขวางหูขวางตาตรงนี้ รีบกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!”

เสวียนอวี้เองก็ปวดหัวไม่น้อย ทุกวันลู่เจาเจาจะคอยพร่ำสอนลูกศิษย์ให้ทำตัวมีสัมมาคารวะ ทำสิ่งใดด้วยความสงบเรียบร้อย แดนทั้งสามเป็นของทุกคน เราต้องช่วยกันดูแล

แต่นี่นางดื่มจนขาดสติ ก็คิดไปว่าแดนทั้งสามเป็นบ้านของนางไปอย่างนั้น อยากจะไปไหนหรือทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ

เรื่องนี้มันเกินคาดจริงๆ!

เสวียนอวี้ประคองนางไว้ด้วยความรู้สึกผิด แล้วพากลับมายังภูเขาสัจธรรม

เมื่อกลับมาถึงลานส่วนตัวของลู่เจาเจา นางก็นอนกอดกระบี่ไว้แน่น น้ำลายไหลย้อย และกรนเสียงดังราวฟ้าร้อง

เมื่อเห็นว่านางหลับสนิท ในขณะนั้น...

เขาไม่ได้มีความคิดใดๆ เลย แถมยังรู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมาก

ทั้งที่ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้ลู่เจาเจาเมาจนหมดสติ จากนั้นก็...

แต่ตอนนี้...

อย่าเพิ่งตื่นเลยนะ ขอร้องล่ะ

เขาอุ้มลู่เจาเจาไปยังห้องนอน จากนั้นหยิบดอกไห่ถังสีสันสดใสออกมาวางไว้ที่ข้างแก้มของนางเบาๆ ลมหายใจของเขาเข้าไปใกล้ และพัดไปกระทบใบหน้าของลู่เจาเจา... เขาอยากจะจูบ แต่จู่ๆ ลู่เจาเจาก็พึมพำเบาๆ ขนตายาวหนาของนางกะพริบน้อยๆ ราวกับจะตื่นขึ้นมา

เขาเด้งตัวลุกขึ้นทันทีราวกับถูกสุนัขไล่กวด แล้วเผ่นออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเปิดประตูภายในออกมา ก็เดินลงเขาไปทันที

เสวียนอวี้ชะลอฝีเท้าเล็กน้อย มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

เขาใช้ชีวิตอยู่ในภูเขาสัจธรรมมานานกว่าสิบปี รู้จักดอกไม้ต้นหญ้าทุกหย่อมหญ้าในภูเขาสัจธรรมเป็นอย่างดี และที่นี่ก็เคยผ่านมาแล้ว

เขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

แปลกนะ ผนึกของภูเขาสัจธรรมถูกเปิดแล้ว ต่อให้มหาเทพจะเสด็จมาเอง ก็ไม่น่าจะสามารถเข้าไปในภูเขาสัจธรรมได้อย่างอิสระโดยไม่มีใครรู้

เสวียนอวี้ขมวดคิ้วแน่นและขนลุกชันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขารู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวจับจ้องอยู่

ทันทีที่มองขึ้นมา...

ชายชุดดำคนหนึ่งก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า กำลังมองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แม้ดวงตาจะดูสงบเหมือนน้ำนิ่ง แต่ลึกๆ แล้วกลับซ่อนคลื่นรังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงเอาไว้ เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งตรงขึ้นไปถึงสมองทันที

นั่น...ใครน่ะ!

เพียงแค่ชายคนนั้นจ้องมองมาที่เขา แค่แวบเดียว ร่างกายของเขาก็รู้สึกราวกับถูกกดทับด้วยแรงกดดันมหาศาล เข่าของเขาอ่อนปวกเปียก รู้สึกอยากจะคุกเข่าลงจำนนต่อชายคนนั้น

หลังของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับภูเขาลูกใหญ่กดทับลงมา จะทำอย่างไรก็ไม่สามารถยืดตัวตรงได้เลย

เสวียนอวี้กำลังสงสัยว่า ชายคนนี้อาจจะเป็นศัตรูเก่าสมัยที่เขาอยู่ที่แดนมารหรือไม่