ตอนที่ 1281

“อาอู๋ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไร!” จู๋มั่วมีแววตาแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก

มีน้ำรื้นที่ดวงตา เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

“ท่านพี่ สัญญากับข้านะ!” อาอู๋กำมือเขาแน่น

เมื่อถูกอาอู๋คะยั้นคะยอ จู๋มั่วก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ในที่สุด

เขากอดอาอู๋ น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา ปลอบอาอู๋ไม่หยุด ก็เหมือนปลอบใจตัวเอง “ไม่เป็นไรหรอก จะไม่เป็นไรแน่”

“ทั้งแม่และลูกจะปลอดภัย ทั้งคู่จะปลอดภัย”

หลังจากเขาปลอบอาอู๋ให้หลับ เขาก็เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของนางเบา ๆ และจูบที่หว่างคิ้วของอาอู๋ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก

เขากอดศีรษะตัวเองอย่างหมดหนทาง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

“มันจะไม่เป็นไร มันจะต้องไม่เป็นไร”

“อาอู๋... เจ้าแห่งมังกร อาอู๋... เจ้าแห่งมังกร... ความหวังของเผ่ามังกร อดทนหน่อย อดทนหน่อย...”

เขาพึมพำเสียงเบา

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ในห้องด้านใน อาอู๋ลืมตาขึ้น ดวงตาของนางดูสงบนิ่ง

ความรัก? มันคืออะไร

เป็นสิ่งที่ไร้ค่าและไม่สำคัญที่สุด

รุ่งเช้าวันต่อมา

นอกเมืองตงหลิงก็เริ่มแจกข้าวต้มให้กับชาวบ้าน ความสงบเรียบร้อยของชาวบ้านก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ

“ถึงแม้ว่าจะมีธัญพืชทิพย์ ก็ยังต้องมีฝน ต้องรีบให้มีฝนตกถึงจะดี…” ลู่เจาเจามองขึ้นไปบนฟ้า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แดดจ้า

ยังไม่ทันได้ทานอาหารเช้า ขันทีในวังก็มาแจ้งว่า “องค์หญิง ฝ่าบาทรับสั่งว่าวันนี้มีทูตจากต่างแดน รบกวนท่านเข้าวังไปดูหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่เจาเจาไม่แม้แต่จะเปิดเปลือกตา “ข้าก็ไม่รู้จักทูตจากต่างแดน ข้าจะไปดูทำไม?”

“ได้ยินมาว่าอีกฝ่ายเดิมเป็นผู้ดูแลเรื่องฝนในแดนศักดิ์สิทธิ์ ฝ่าบาทไม่แน่ใจ จึงโปรดให้ท่านไปตรวจสอบดูพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีพูดด้วยน้ำเสียงประจบประแจง ไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย เมื่ออยู่ในวัง ไม่ว่าฝ่าบาทจะได้ลิ้มรสอาหารหรือสิ่งของใด ๆ ที่ดี ก็จะต้องส่งไปให้องค์หญิงเจาหยางด้วย ใครในวังจะไม่รู้ว่า นางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฝ่าบาท ท่านทรงให้ความสำคัญกับนางมาก

การล่วงเกินฝ่าบาท อาจเกือบเอาชีวิตไม่รอด

แต่การล่วงเกินลู่เจาเจา นั่นหมายถึงหายนะทั้งตระกูล

แม่ทัพมั่วคือตัวอย่าง

เมื่อลู่เจาเจาได้ยินคำว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ นางก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป “ตกลง”

ขันทีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นี่คือเสื้อผ้าที่ฝ่าบาทประทานมา เป็นสิ่งที่คนในวัยท่านชอบทั้งนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ”

อวี้ซูและอวี้ฉินก้าวไปรับเสื้อผ้า เตรียมที่จะเปลี่ยนให้นางหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ

พอแม่นมเดินไปถึงหน้าประตู ก็เห็นซ่านซ่านใส่เสื้อผ้าแบบเบี้ยว ๆ นั่งอยู่บนเตียงแล้ว “คุณชายน้อยไม่ต้องใส่เสื้อผ้าเองหรอกเจ้าค่ะ บ่าวมาทำให้แล้ว” สาวใช้รีบเข้าไปช่วยเขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

ซ่านซ่านลูบท้อง หน้าตาดูน่ากลัวเพราะความหิว

ปล่อยให้สาวใช้เช็ดหน้าให้ แม่นมก็อุ้มเขาไปที่ห้องอาหาร

ซ่านซ่านทำหน้าขรึม ไม่พูดไม่ยิ้ม จำไว้ในใจว่าตัวเองต้องเป็นคนเย็นชา