ตอนที่ 1286

สองเท้าของเฉินหลิงอวี้ลอยขึ้นพ้นจากพื้นทีละน้อย...

“ป้า...ป้า...แคก...” เฉินหลิงอวี้ลำคอติดขัด พยายามดิ้นรนอย่างหนัก สองมือแงะฝ่ามือของเซวียนจี้ชวนอย่างหวาดกลัว...

แต่ไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว

“ปล่อย ปล่อยเร็วเข้า! อวี้เอ๋อร์!” ไทเฮาตกใจอกสั่นขวัญแขวนหน้าซีดเผือด รีบเรียกนางกำนัลไปห้าม

แต่ภายใต้สายตาอำมหิตของเซวียนจี้ชวน ใครกันจะกล้าเข้าใกล้

เฉินหลิงอวี้ขาดอากาศหายใจจนตาเหลือก ลิ้นจุกปาก สีหน้าเขียวคล้ำ ไทเฮาร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด

“อวี้เอ๋อร์ กำลังจะถูกเจ้าบีบคอตาย ลูกเนรคุณ ปล่อยอวี้เอ๋อร์!”

“ให้เจ้า ให้เจ้า! ให้รูปเจ้า ปล่อย...” ไทเฮาตกใจจนตัวอ่อนปวกเปียก

เซวียนจี้ชวนโยนเฉินหลิงอวี้ทิ้งราวกับตุ๊กตาผ้าเก่าขาดต่อหน้านาง ขันทีใหญ่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ถูกเวลา เซวียนจี้ชวนเช็ดแต่ละนิ้วช้าๆ...

ฮ่องเต้แสดงออกอย่างสะใจ

เฉินหลิงอวี้ล้มลงกับพื้นลำคอแหบแห้ง ร้องไห้ไม่ออกด้วยซ้ำ ตัวสั่นเทาคลานไปที่มุมห้อง กอดเข่ากุมศีรษะหวาดกลัว

“ข้าไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว... อวี้เอ๋อร์ไม่กล้าแล้ว หม่อมฉันยอมรับผิด...” นางเสียใจมาก รู้สึกเสียใจที่ไม่ควรวางยาเซวียนจี้ชวน

นางกล้าแตะต้องคนอำมหิตเช่นนี้ได้อย่างไร

นางแทบจะสลบ

เฉินหลิงอวี้กอดเข่าร้องไห้สะอื้น

ไทเฮาหมดเรี่ยวแรง มามาประคองนางเดินเข้าไปในห้องชั้นใน หยิบภาพเหมือนออกมา...

เซวียนจี้ชวนดูภาพเหมือนแววตาลุกเป็นไฟ

สตรีในภาพวาดแต้มสีแดงชาดที่หว่างคิ้ว แววตาค่อนข้างเย่อหยิ่ง

ไทเฮาถือภาพเหมือน ยืนเหนือเปลวเทียนสองนิ้ว

เซวียนจี้ชวนหรี่ตา

“ถ้าเจ้าไม่แต่งงานกับอวี้เอ๋อร์ ข้าไม่บังคับ”

“แต่ในเมื่อเจ้ามีฐานะเป็นฮ่องเต้ตงหลิง ต้องรับผิดชอบตงหลิง เจ้าฝันถึงนางมารในความฝันได้ แต่วังหลังเจ้าต้องมีคนเข้าไป!” เมื่ออำนาจฮ่องเต้มั่นคง นางถึงจะนั่งบนตำแหน่งไทเฮาได้อย่างมั่นคง

เซวียนจี้ชวนหายใจเข้าลึกๆ มองนางอย่างลึกซึ้ง

“ได้! เรารับปาก”

ไทเฮาโยนภาพเหมือนลงบนพื้น ไม่บ่อยนักที่ได้เห็นเซวียนจี้ชวนลนลานโผเข้าไปหยิบมันขึ้นมาในอ้อมกอด ระมัดระวังราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า

ลู่เจาเจาหรี่ตา รู้สึกว่าภาพนั้นคุ้นตา

พอนางต้องการจะมองให้ละเอียด ภาพเหมือนนั้นก็อยู่ในอ้อมอกเซวียนจี้ชวนแล้ว

“รับปากแล้ว อย่าผิดสัญญา!” ไทเฮาหลับตาพลางขมวดคิ้ว

“ออกไปเถอะ ข้าอยากพักผ่อน” ไทเฮาหันหน้าไปไม่มองเขา

เซวียนจี้ชวนก้าวเท้ายาวเดินจากไป สีหน้าเคร่งขรึมน่าเกลียด