ตอนที่ 131

แต่ช่วงนี้กลับถูกสวี่สืออวิ๋นและเผยเจียวเจียวทรมานจนเหนื่อย

คืนนี้เขาดื่มกับสหายไปสองสามจอก รู้สึกมึนเมาเล็กน้อย แต่ในฐานะที่เป็นบุรุษ เขารู้ตัวดีว่าตนเองกำลังทำอะไร

ซูจื่อชิงแตกต่างจากลูกสาวคนโตอย่างสวี่ซื่อที่หวงเนื้อหวงตัวและสง่างาม

และแตกต่างกับเผยเจียวเจียวที่อ่อนโยนด้วย

นี่คือเด็กสาวผู้มากด้วยความถ่อมตน

นี่คือเด็กสาววัยสิบหกปีที่กำลังรุ่งโรจน์

แตกต่างจากพวกนาง

ลิ้นที่ไหลลื่นของเด็กสาวสอดเข้ามาในปากของเขา สติสัมปชัญญะทุกอย่างขาดสะบั้น

ชายหนุ่มอุ้มเด็กสาวขึ้น เด็กสาวอุทานเบาๆ ก่อนจะโอบรอบคอของเขาแน่น

เมื่อสาวใช้กลับมาพร้อมตะเกียง

ได้ยินเสียงร้องภายในห้องก็พลันหน้าแดง

จากนั้นใบหน้าก็ซีดลง ก่อนจะรีบกลับไปรายงานที่เรือนหลัก

“ฮูหยิน ฮูหยินเจ้าคะ…เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ร่ำไห้

“ไม่รู้ว่าใครพาท่านโหวกลับไปที่ห้องหนังสือเก่า เข้าไปในห้องของแม่นางซูเจ้าค่ะ” สาวใช้ตัวน้อยหลั่งน้ำตา เมื่อนางได้ยินเสียงร้องในห้องก็อดนึกถึงแม่นางซูไม่ได้

ทำไมถึงได้เสเพลขนาดนี้?

สวี่ซื่อปิดหูเจาเจา ก่อนจะบอกให้เติงจืออุ้มนางไป

“มัวร้องไห้อยู่ทำไม? อย่าทำให้เสียเรื่อง”

สวี่ซื่อตาแดง กัดฟันเอ่ย “ท่านโหวปกป้องข้ามายี่สิบกว่าปีก็เพียงพอแล้ว ข้าไม่อาจครอบครองความรักของท่านโหวไว้เพียงคนเดียว…” นางสูดหายใจลึก ขอบตาแดง

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ทุกคนก็เห็นว่าฮูหยินกำลังร้องไห้

สวี่ซื่อไม่นอน นางยืนอยู่หน้าประตู หิมะปกคลุมทั่วร่าง สายตาทอดมองไปไกล

ไปยังทิศทางของห้องหนังสือ

ด้านหลัง เติงจือนำน้ำขิงมาให้นางหลายครั้ง