ตอนที่ 1341

ในชั่วพริบตานั้น ราวกับฟ้าถล่มลงตรงหน้าเหยาจิ้งหว่าน

นางอยากจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อสารภาพผิดแทนบุตรสาว ทว่าจือซินกลับจ้องมองนางนิ่ง

“เจ้าคิดว่าตนเองทำผิดเพียงเท่านี้หรือ?”

ฉินเหวินซีครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็นึกไม่ออกว่าตนเองผิดพลาดตรงไหน นางเม้มริมฝีปากล่าง คุกเข่าลงกับพื้น “ท่านอาจารย์ครู ได้โปรดชี้แนะ”

จือซินส่ายหน้า สีหน้าบ่งบอกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน

“มารดาของอวี้จู แม้จะถูกผู้คนนับพันประณาม อวี้จูก็ยังคงยืนหยัดปกป้องมารดาอย่างไม่ลังเล ร่างกายยังเยาว์วัย แต่จิตใจช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก”

“ส่วนเจ้า มารดาถูกคนรุมผลักไส กลับไม่สะทกสะท้าน” ไม่มีความรู้สึกใด ๆ แม้แต่จะชายตามองก็ไม่มี

“เหวินซี หันไปมองมารดาของเจ้าสิ”

เหวินซีหันกลับมามองอย่างงุนงง เมื่อเห็นสีแดงฉานบนมือของผู้เป็นแม่ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของท่าน

เดิมที เหยาจิ้งหว่านยังคิดจะขอร้องให้ลูกสาว แต่เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้…

ร่างกายของนางพลันแข็งทื่อ คำพูดที่จะเอ่ยอ้อนวอนก็พูดไม่ออก

นางรู้สึกว่าลูกสาวของนางนั้น ดีกว่าอวี้จู

หรือแม้กระทั่ง อวี้จูก็มิคู่ควรที่จะนำมาเปรียบเทียบกับเหวินซีด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อครู่ อวี้จูยอมละทิ้งอนาคตอันสดใสที่อยู่แค่เอื้อม เพื่อปกป้องเหยาจิ้งอี๋อย่างแน่วแน่ นางมิอาจปฏิเสธได้ว่าใจของนางนั้นหวั่นไหวไปบ้างแล้ว

ตอนนี้…

เพื่อรักษาอนาคตของตนเอง ลูกสาวจึงตัดสินใจผลักไสนางออกไปอย่างไร้เยื่อใย

ในวินาทีนั้น คำขอร้องนับพันคำพูดจุกอยู่ที่ลำคอของเหยาจิ้งหว่าน มิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้

นางจ้องมองบุตรสาว บุตรสาวที่เคยเป็นความภาคภูมิใจสูงสุดของนาง

ในยามนี้ เบื้องหน้าอวี้จูราวกับคนอยู่คนละขั้ว

มือของนางมีรอยถลอกจากการปะทะกับเด็กรับใช้ ผิวที่เคยได้รับการทะนุถนอมบัดนี้แดงช้ำ

ทว่า เหวินซีกลับไม่แม้แต่จะชายตามองหรือเอ่ยถามไถ่สักคำ

“พรสวรรค์ไร้ค่า เมื่อเทียบกับคุณธรรม”

“พวกเจ้าออกไปให้หมด สำนักศึกษาสตรีแห่งนี้ไม่ต้อนรับบัณฑิตที่มีพฤติกรรมเลวทราม ต่อให้มีพรสวรรค์เลิศล้ำปานใดก็ไร้ค่า!” จือซินสะบัดแขนเสื้อ หันข้างให้ แม้แต่จะมองก็ไม่อยากมอง

“ฮูหยิน เชิญคุณหนูเหวินซีออกไปด้วยเถิดขอรับ” เด็กรับใช้กล่าวเสียงเบา

แววตาของเหยาจิ้งหว่านแดงก่ำ แต่ก็มิได้รบเร้า หันหลังเดินจากไป

นางพ่ายแพ้แล้ว

พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

ฉินเจียเหยียนผุดลุกขึ้นยืน สายตาของผู้คนรอบข้างล้วนจับจ้องมาที่เขาราวกับจะทิ่มแทง เขาจึงทำได้เพียงเก็บสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินจากไป

ส่วนฉินเหวินซีที่ถูกนักปราชญ์ตำหนิอย่างรุนแรงเช่นนี้ คงไม่มีสถานศึกษาใดกล้ารับเขาเข้าเรียนอีกต่อไป

ใบหน้าของฉินเหวินซีพลันซีดเผือดลง สลับกับแดงก่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น