ตอนที่ 1343

“จิ้งอี๋ ถึงแม้เจ้าจะตัดขาดจากตระกูลเหยาไปแล้ว ยังไงก็มีสายเลือดเดียวกัน”

“จิ้งหว่านทำผิดต่อเจ้าจริง แต่หลายปีมานี้นางก็รู้สึกผิดมาโดยตลอด เจ้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ จะไปถือสาอะไรกับนางนักหนา?”

“เอาเงินนี่ไปแล้วออกไปจากเมืองหลวงเสีย ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใดก็ตาม อย่าได้หวนกลับมาเมืองหลวงอีก”

ท่านผู้เฒ่าเหยาจ้องมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ราวกับกำลังไล่ขอทาน

“นี่ลูกของเจ้าสินะ? อย่าฝันหวานว่าจะส่งนางเข้าสำนักศึกษาสตรีเลย แม้แต่จะอาศัยบารมีของเหวินซีก็ไม่มีทางหรอก หาบัณฑิตแก่ ๆ มาสอนหนังสือเบื้องต้นให้นางก็พอแล้ว”

อวี้จูกำมือมารดาแน่น เงยหน้ามองด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวและความลังเล

ราวกับได้พบกับที่พึ่งพิงอันแข็งแกร่ง

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเหยาเดินเข้ามาอย่างยิ้มแย้ม “ตระกูลเหยาไม่มีทางรับเจ้า ตอนนั้นเจ้าได้ตายไปแล้ว เราก็แจ้งตายให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ให้เงินติดตัวไปบ้างก็ถือว่าตระกูลเหยาใจดีมากแล้ว”

“เจ้าอย่ามาขวางทางอยู่ตรงนี้ รีบไปซะ เดี๋ยวจิ้งหว่านมาเห็นเข้าจะไม่พอใจเอา”

พูดไปพูดมา สะใภ้ใหญ่ตระกูลเหยา ยิ่งยิ้มลึกซึ้งขึ้น “เจ้ายังไม่รู้สินะ?”

“เหวินซีถูกนักปราชญ์รับเป็นศิษย์คนสุดท้ายแล้ว!”

“ต่อไปก็จะได้เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับปรมาจารย์ทั้งหลาย ภายภาคหน้าเกียรติคุณย่อมขจรขจายไปทั่วหล้า”

“ศิษย์ของนักปราชญ์ล้วนแต่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งนั้น ใครบ้างที่ไม่รู้จัก?”

“จิ้งอี๋ ชะตาชีวิตของคนเรามันต่างกัน อย่าไปแก่งแย่งเลย ไปจากเมืองหลวงเสียเถอะ”

“เหวินซีถูกนักปราชญ์และใต้เท้าลู่แย่งตัว ทั้งชีวิตนี้เจ้าไม่มีทางเทียบได้หรอก” สะใภ้ใหญ่เหยาถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ หากตอนนั้นจิ้งอี๋ไม่ยกองครักษ์ให้จิ้งหว่าน คนที่ถูกจับตัวไปอาจเป็นจิ้งหว่านก็ได้

ชะตาชีวิตช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

คำพูดเหล่านั้นทำให้เหยาจิ้งอี๋นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “พวกเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเหวินซีถูกรับเป็นศิษย์?”

สะใภ้ใหญ่เหยาหน้าตาเบิกบานอย่างปิดไม่มิด “ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว บุตรสาวของฮูหยินเหยาถูกนักปราชญ์รับเป็นศิษย์คนสุดท้าย”

“ทั้งยังทำให้ใต้เท้าลู่กับนักปราชญ์แย่งบัณฑิตกัน แม้แต่องค์หญิงเจาหยางยังเอ็นดูเหวินซีเป็นอย่างมาก”

“ในสำนักศึกษาสตรี จะมีฮูหยินเหยากี่คนกันเชียว?”

ตระกูลเหยากำลังจะมีวาสนาที่รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าใคร!!

เมื่อครู่นี้พวกเขาได้รับบัตรเชิญมากมายจากบุคคลที่ก่อนหน้านี้ไม่อาจเอื้อมถึง แต่ตอนนี้กลับยิ้มแย้มแสดงความยินดี ตระกูลเหยาจึงรู้สึกหายใจทั่วท้องขึ้นมาในทันที

เห็นเด็กรับใช้ยื่นเงินให้ เหยาจิ้งอี๋โบกมือปฏิเสธอย่างเรียบเฉย

“มิต้องให้เงินหรอก”

“ในเมื่อข้าถูกตัดออกจากบัญชีครัวเรือน และตัดขาดจากตระกูลแล้ว ข้าก็มิใช่บุตรสาวของตระกูลเหยาอีกต่อไป ย่อมไม่จำเป็นต้องรับเงินสงเคราะห์จากตระกูลเหยา”

นางมิได้หูหนวกตาบอดต่อคำเล่าลือที่ตระกูลเหยาปล่อยออกมา

บุตรสาวคนโตของตระกูลเหยาตายไปแล้ว เรื่องนี้เป็นที่แน่นอนดั่งตอกตะปูลงบนแผ่นเหล็ก

เป็นเช่นนี้ก็ดี

ท่านผู้เฒ่าเหยาแค่นเสียงหึ “กระดูกแข็งนัก อย่าได้มาเกาะชายกระโปรงตระกูลเหยาตอนที่เรารุ่งเรืองก็แล้วกัน”