ตอนที่ 1353

เมื่อข่าวการจากไปของเจิ้นกั๋วกงแผ่ขยายออกไป หน้าจวนเจิ้นกั๋วกงจึงมีผู้คนมากมายมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่

“ท่านกั๋วกงเสียสละเพื่อแคว้นและราษฎร พวกเราต่างได้รับการคุ้มครองจากท่าน อย่างน้อยก็ขอให้ได้คารวะท่านผู้เฒ่าเป็นครั้งสุดท้าย”

“ขอให้พวกเราได้ร่วมส่งท่านท่านผู้เฒ่าเป็นครั้งสุดท้ายเถิด”

นายหญิงใหญ่ปาดน้ำตาพลางพยักหน้า เพียงไม่กี่วัน ร่างกายและจิตใจของนางก็ดูร่วงโรยลงไปมาก

ชาวบ้านต่างหลั่งไหลมาเคารพศพอย่างไม่ขาดสาย

ขุนนางในราชสำนักก็มาร่วมไว้อาลัยอย่างพร้อมเพรียง

คุณงามความดีของเจิ้นกั๋วกง เป็นที่ประจักษ์แก่ขุนนางทุกคน ยากที่จะหาผู้ใดไม่เลื่อมใสศรัทธา

เมื่อฮ่องเต้เซวียนผิงทราบข่าวการตายของเจิ้นกั๋วกง ก็ยืนถอนหายใจยาวในห้องทรงพระอักษร “ออกวัง ไปส่งท่านกั๋วกงเป็นครั้งสุดท้าย”

ฮองเฮาก็ฉลองพระองค์สีขาวตามเสด็จมาด้านหลัง ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าซีดเซียว

ในฐานะพระสนม นางได้เข้าพบท่านผู้เฒ่าเป็นครั้งสุดท้ายในวันนั้น แล้วจึงรีบกลับเข้าวัง

โชคดีที่ฝ่าบาททรงเห็นใจข้าราชบริพารเก่า และทรงทราบความในใจของนาง จึงพานางมาด้วย

บรรยากาศในจวนตระกูลหรงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ทุกคนจมอยู่ในห้วงแห่งความอาลัย

ดวงตาของซ่านซ่านบวมเป่งจากการร้องไห้ ผู้คนเห็นแล้วต่างพากันชื่นชม “ช่างเป็นเด็กกตัญญูจริง ๆ ดวงวิญญาณของท่านผู้เฒ่าในสวรรค์ คงจะนอนตายตาหลับแล้ว”

ซ่านซ่านยกมือลูบใบหน้า รอยฝ่ามือจากการตบของพี่หญิงนั้นยังคงแสบร้อนอยู่

“ท่านย่า ท่านย่า อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ…” ลู่เจาเจาคว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาให้นายหญิงใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก

นายหญิงใหญ่กอดเจาเจาเอาไว้ ดวงตาที่ขุ่นมัวฉายแววโศกเศร้า

“ย่าช่างไร้ประโยชน์ เสียแรงที่เจาเจาเป็นเด็กดี ย่าทำให้เจาเจาต้องเป็นห่วง…” เสียงของนายหญิงใหญ่แหบพร่าราวกับจะขาดใจ

“ทุกคนในตระกูลหรงล้วนมีจุดจบเดียวกัน คือตายในสนามรบ เขาน่ะ ถือว่ายังโชคดี” นายหญิงใหญ่พูดติดตลก แต่ในใจกลับขมขื่นอย่างที่สุด

“ตอนที่ข้าแต่งเข้ามา ตระกูลหรงที่ยิ่งใหญ่นี้ เหลือเพียงเขาและพ่อบ้านเฒ่าที่คอยกวาดลานเท่านั้น”

“ผู้ชายในตระกูลหรง ล้วนตายในสนามรบ”

นายหญิงใหญ่ถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องแต่งงานของข้ากับเขา เป็นท่านทวดของเจ้าที่เป็นคนจัดการไว้ ตอนนั้น บุตรชายทั้งหกของท่านทวด ตายไปห้าคน เหลือเพียงท่านปู่ของเจ้าที่เป็นความหวังสุดท้าย”

“เดิมทีข้าเป็นบุตรีของขุนนางฝ่ายบุ๋น เขาคิดว่าหากได้แต่งงานกับสตรีจากขุนนางฝ่ายบุ๋น จะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของลูกหลานตระกูลหรงไม่ให้ต้องเป็นฝ่ายบู๊อีกต่อไป”

“ใครจะรู้... เฮ้อ... ไม่นานหลังจากหมั้นหมายกัน ปู่ทวดก็ออกศึก แล้วก็ตายในสนามรบ จวนที่กว้างใหญ่เหลือเพียงเขาอยู่ผู้เดียว ตอนนั้นเขายังเด็กมาก จวนก็ค่อย ๆ ทรุดโทรมลง”

“เขาต้องแบกรับภาระดูแลวงศ์ตระกูลเพียงลำพัง ประคับประคองตระกูลหรงให้ผ่านพ้นความยากลำบากไปได้”

ลู่เจาเจาซบหน้าลงกับอกของนายหญิงใหญ่ “ตอนนั้น ท่านย่าแต่งงานกับท่านปู่ คงต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมายสินะเจ้าคะ?”

คนในครอบครัวตายหมด เหลือเพียงเจิ้นกั๋วกงที่ยังเยาว์วัยกับพ่อบ้านเฒ่า ใครเล่าจะยอมยกบุตรีให้แต่งเข้าจวนเช่นนี้

นายหญิงใหญ่เม้มริมฝีปากพยักหน้า “เจาเจาช่างฉลาดนัก”