ตอนที่ 144

ลู่เจาเจาใช้ฟันเพียงสามซี่ของนางแกะเกาลัดออกจากกัน เอาเกาลัดเข้าไปและจิบนมตามไปหนึ่งคำ

ช่างดูสบายอกสบายใจเหลือเกิน

[โอ้ ว้าว เกาลัดลูกนี้หอมหวานจริงๆ ทั้งเหนียวและนุ่ม...]

ทำเอารัชทายาทน้อยที่กำลังท่องบทรำลึกอยู่ต้องกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

เขารู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังยืนหยัดต่อการทดสอบอันยิ่งใหญ่ที่สุดชีวิตอยู่!

บทรำลึกตรงหน้ากลับกลายเป็นเกาลัดระเบิดไปเสียแล้ว

เมื่อกินเกาลัดจนหมด

บทความรำลึกยังไม่ทันจะท่องเสร็จ

ลู่เจาเจากลับหยิบถั่วลิสงออกมาอีกหนึ่งกำมือ

กลิ่นของถั่วลิสงกระจายออกไปทั่วจนทุกคนเริ่มได้กลิ่น บางคนถึงกับคิดว่าเพลานี้ขาดแค่เพียงสุราขวดน้อยเท่านั้น

ลู่เจาเจานั่งอยู่หน้าอ่างทองแดง ใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจากกองไฟตรงหน้า

จากนั้นไม่นาน นางก็โยนมันเทศลูกเล็กที่มีความหนาเท่ากับหัวแม่มือลงไปในอ่างอีกครั้ง

หลังจากนั้นกลิ่นหอมมันเทศพลันตลบอบอวลไปในอากาศ

ปากของลู่เจาเจาเปื้อนไปด้วยรอยดำ นางจิบนมเป็นครั้งคราว ทำให้เปลือกตาของฮ่องเต้กระตุกอยู่หลายครั้ง

ได้แต่คิดในใจ : ท่านบรรพบุรุษ นี่น่ะหรือที่ท่านอยากข้าตามใจนาง

ท่านบรรพบุรุษ อย่าได้คิดโทษข้าเลย

ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้กินมันเทศแบบไหนกัน เหตุใดกลิ่นถึงเย้ายวนเช่นนี้

เหล่าขุนนางข้าราชบริพารแทบสิ้นใจ จะมีผู้ใดบ้างที่กล้าแหกกฎ นำขนมเข้ามากินในพิธีเซ่นไหว้ครั้งใหญ่เช่นนี้!

และยังกินเพียงลำพังอีกด้วย!

เกาลัด ถั่วลิสงและมันเทศลูกเล็กเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งในอากาศหนาวเหน็บและหิมะตกเช่นนี้

ลู่เจาเจากอดขวดนมใบเล็กพลางเรอออกมาเสียงดัง

นางตบหน้าท้องอันกลมโต พร้อมโบกมือไปทางฮ่องเต้และโอรสของเขา

ก่อนจะปีนลงบันไดตรงมุมอย่างลับๆ

ขันทีตกใจมากจนหน้าซีดเผือด