ตอนที่ 147

ดอกไม้ไฟระเบิดออก ควันฟุ้งกระจาย ทำให้มองเห็นอย่างคลุมเครือไม่ชัดเจนนัก

ลู่เจาเจาคว้าผมของฮ่องเต้ จนหวังกงกงที่มองอยู่ยิ่งตกใจมากขึ้น

“ไม่พอ! ยังไม่พอ!” นางเงยหน้าขึ้น อยากให้อุ้มสูงกว่านั้น

ก่อนจะยิ้มและจูบไปที่แก้มของเขา

โดยมีน้ำลายเหลือทิ้งไว้

“สูงอีก!” ก่อนจะเหลือบมองพลางชี้ไปที่คอของฮ่องเต้

ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ นางก็ใช้มือและเท้าปีนป่ายไปที่คอเสียแล้ว

“ระวัง ระวังหล่นลงมา” ฮ่องเต้รีบประคองตัวนางเอาไว้ เพราะหากนางหล่นลงมาจริงๆ เขากลัวว่าโลงศพของบรรพบุรุษใต้ดินอาจเกิดการสั่นสะเทือนก็เป็นได้

หวังกงกงซึ่งเป็นผู้ปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้นั้นไม่ใช่คนสามัญทั่วไป

ขุนนางหลายคนยังต้องสุภาพเมื่อเจอกับเขา แต่ในตอนนี้เขากลับต้องตกตะลึงเพราะการกระทำของเด็กน้อย

ลู่เจาเจา!

นางกำลังขี่คอของฮ่องเต้! - -

ไม่นะ!

แม้แต่รัชทายาทยังไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้เลย! -

หวังกงกงเหลือบมองรัชทายาทเล็กน้อย และสีหน้าของรัชทายาทกลับกลายเป็นสีเข้มอย่างที่คาดเอาไว้

รัชทายาทขมวดคิ้วด้วยความโกรธ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้าผิดเอง ! เพราะข้าตัวเตี้ย นางจึงไม่ขี่คอของข้า !

“ว้าว... มีความสุขจัง ดีจังเลย…” ใบหน้าของลู่เจาเจาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“นี่เป็นครั้งแรกที่เจาเจาฉลองวันปีใหม่และชมดอกไม้ไฟเป็นครั้งแรก” รัชทายาทกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ

เดิมทีฮ่องเต้รู้สึกเสียพระทัยมาก และคิดว่าไม่ควรปล่อยให้นางขี่คอเช่นนี้เพราะกลัวความอับอาย

ทว่านี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกที่นางได้ชมดอกไม้ไฟ!

ครั้งแรกที่ได้ขี่คอ!

ข้าเป็นคนแรก!

ไม่อับอายผู้ใดแล้ว!

ตอนนั้นเองที่ลู่หย่วนเจ๋อนั่งอยู่ใต้อัฒจันทร์หันกลับมามองโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะขยี้ตาตนเองแรงๆ

ท่ามกลางหมอกควัน ดูเหมือนเขาจะเห็นภาพเด็กน้อยขี่อยู่บนคอของฮ่องเต้

เด็กหญิง … ดูคล้ายกับลู่เจาเจาเลยไม่ใช่หรือ