ตอนที่ 158

ในสายตาของเขา ขอเพียงตระกูลลู่เจริญรุ่งโรจน์ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญ

“พี่ใหญ่ เชื่อข้า ท่านเชื่อข้าเถิด เขาเฆี่ยนตีข้าจริงๆ ข้าไม่กลับ ข้าไม่ยอมกลับไปหรอก”

“ข้าจะถูกเฆี่ยนตีจนตายนะ พี่ใหญ่”

“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ ข้าผิดไปแล้ว ข้าควรฟังท่าน กู้หลิงไม่ใช่คนดี พี่สะใภ้ ข้าผิดไปแล้ว พี่สะใภ้ช่วยข้าด้วยเถิด” ลู่หว่านอี้คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมยอมรับความผิดพลาดของตนเองด้วยความหวาดผวา

“ใครก็ได้ พาตัวหว่านอี้ออกไป”

“ไร้สาระ เห็นการแต่งงานเป็นเรื่องเล่นๆ”

ลู่หย่วนเจ๋อพากู้หลิงนั่งลงบนโต๊ะพลางพูดต่อไปว่า “หว่านอี้น่ะถูกเราเลี้ยงดูตามใจจนเคยตัว ไม่คิดเลยว่าแต่งงานไปแล้วจะทำให้เจ้าต้องทุกข์ใจไปอีกคน ในเมื่อนางทำผิด เจ้าก็ควรสั่งสอนนางให้ดี ตระกูลลู่ของเราไม่มีข้อโต้แย้งใด”

ดวงตาของกู้หลิงสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

“เจ้าเด็กคนนี้ใส่ความเจ้าเสียได้ ช่างเลอะเลือนจริงๆ”

หลังจากพูดคุยดื่มสุรากันสักพัก สวี่ซื่อขอตัวออกไป นางเดินไปยังห้องข้างๆ

ลู่หว่านอี้ถูกขังอยู่ในห้องนั้นและพังข้าวของทุกอย่างจนเสียหาย

เมื่อเห็นสวี่ซื่อเดินเข้ามา นางจึงรีบพูดด้วยสายตาเกลียดชัง “สวี่ซื่อ เจ้าทำร้ายข้า! เจ้าตั้งใจส่งข้ากลับไปที่นั่น ตั้งใจปล่อยให้กู้หลิงเฆี่ยนตีข้าโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้!”

สวี่ซื่อจึงตอบอย่างใจเย็น “น้องสาว สิ่งที่พูดออกมามันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”

“เจ้าเคยพูดไว้ตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ ว่าบุรุษจะไม่ทำร้ายสตรี หากสตรีผู้นั้นไม่ได้กระทำผิด”

“สตรีควรทบทวนไตร่ตรอง”

“เจ้าต้องทบทวนไตร่ตรองให้ดีว่าทำผิดอย่างไร”

“ปรนนิบัติดูแลบุรุษไม่ดี? หรือดูแลนายหญิงใหญ่ไม่ดีพอหรือไม่ ต้องไตร่ตรองสิ่งที่ตนเองทำผิดไป” ใบหน้าของสวี่ซื่อนั้นเต็มไปด้วยความกังวล

“หว่านอี้เคยบอกพี่สะใภ้เช่นนี้ไม่ใช่หรือ”

ลู่หว่านอี้โกรธมากจนตัวสั่นสะท้าน พลางชี้ไปที่สวี่ซื่ออย่างสั่นเทา

“เจ้าต้องไม่ตายดี ไม่ตายดีแน่!”

“แค่นี้เจ้าคิดว่าตนเองจะมีความสุขแล้วหรือ นังโง่ ฮ่าๆ ๆ คิดว่าจะมีความสุขแล้วสินะ” ดวงตาของลู่หว่านอี้แฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง

“สวี่สืออวิ๋น ข้ากำลังรอวันที่เจ้าตกนรก”