ตอนที่ 160

[ทำไมไม่ยอมเจอหน้าพี่สะใภ้รองของข้าล่ะ จะหลบหน้านางไปทำไม]

ดวงตาของลู่เจิ้งเย่ว์หรี่ลง “เจาเจา ครั้งหนึ่งข้าเคยชอบซูจื่อชิง ทรยศความรักของเวินหนิง”

เขาชื่นชอบซูจื่อชิงมาโดยตลอด แม้ว่าเขาและซูจื่อชิงจะบริสุทธิ์ไร้มลทิน ทว่าเขาไม่เคยหวั่นไหวกับการหมั้นหมายในครั้งนี้เลย

เขาไม่คู่ควร

แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่รู้สึกดีกับเวินหนิง แต่เมื่อใดที่เห็นซูจื่อชิง เขากลับรู้สึกเหมือนเสียสติไปเสียอย่างนั้น

ทั้งดวงตาและหัวใจของเขามีเพียงซูจื่อชิง

ในหัวมีเพียงรอยยิ้มที่ติดตรึงใจของนาง

ราวกับถูกยัดเยียดให้ จนเขาเหลือที่ว่างในสมองให้ใครไม่ได้อีกต่อไป

จนกระทั่งเจาเจาทำให้เขามองเห็นความจริงได้ชัดเจน ราวกับหลุดพ้นจากฝันร้ายและค่อยๆ กลับมามีสติอีกครั้ง

ทำให้เขาเห็นเวินหนิงในตอนนี้และรู้สึกผิดกับทุกอย่างที่ผ่านมา

ยิ่งไม่สามารถเผชิญกับความรู้สึกของเวินหนิงได้

ลู่เจาเจาเอียงศีรษะดูเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกนั้น

[แต่พี่รอง...นั่นมันไม่ใช่ความผิดของท่านนะ]

[ท่านทอดทิ้งพี่สะใภ้ ตกหลุมรักซูจื่อชิงและทำทุกอย่างเพื่อนาง ทั้งหมดคือวิถีของธรรมชาติ]

[ตอนนั้นท่านไม่อาจหลีกหนีชะตากรรมได้]

วิถีของธรรมชาตินั้นช่างน่าสะพรึงกลัว มันจะผลักดันโชคชะตาไปข้างหน้าและเบี่ยงเบนความตั้งใจเดิม

พี่รองเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เขาจะต่อสู้กับโชคชะตาได้อย่างไร

ลู่เจาเจาพลันเงยหน้าขึ้น

[ตอนนี้มีเจาเจาแล้ว เจาเจาตัดขาดสิ่งที่ควบคุมชีวิตท่านออกไปแล้ว ท่านใช้ชีวิตตามที่ต้องการได้แล้วนะ]

ลู่เจิ้งเย่ว์ตกใจเล็กน้อย

“นั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของพี่รองเสียหน่อย!”

[คิดถึงพี่สะใภ้ของข้าบ้างสิ พี่เวินหนิงจะต้องทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิตนะ]

[ท่านไม่อยากปกป้องนางจริงหรือ]

ลู่เจิ้งเย่ว์พลันสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่กล้าคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเวินหนิง