ตอนที่ 180

เห็นสภาพอนาถของท่านโหวลู่ ก็กรีดร้องขึ้น หมดสติล้มไป

เดิมท่านโหวลู่จะยกกลับเรือนหลัก แต่ถูกซูจื่อชิงทำพังแล้ว

สวี่ซื่อก็ไม่โกรธ

“นายหญิงใหญ่หมดสติล้มไปบนหิมะแล้วเจ้าค่ะ” เติงจือเข้ามารายงาน

สวี่ซื่อมองดวงอาทิตย์ “ข้างนอกอบอุ่นแล้ว อย่าให้ใครเสียงดังจนปลุกนายหญิงใหญ่ตื่น ให้นางนอนตากแดดที่เดิมเถอะ เห็นว่าใกล้ตื่นแล้วก็ประคองขึ้นเตียง” ไม่เอ่ยถึงนอนบนกองหิมะสักนิด

เติงจือปิดปากแอบหัวเราะ “เจ้าค่ะ”

“ท่านโหวเป็นอย่างไรบ้าง?”

ในดวงตาเติงจือแสดงความเกลียดชังออกมา

“เขาโวยวายจะไปทางคุณหนูเจาเจา”

“พูดแต่ว่าคุณหนูเจาเจาเป็นอริกับเขา”

“คิดว่าวันนี้คงทำผิดในท้องพระโรงแล้ว ถูกฝ่าบาทโบยลงโทษแล้ว” เติงจือมีความสุขที่เห็นคนอื่นทุกข์

สวี่ซื่อได้ยินเป็นอริกับพ่อ ก็เกลียดชังสุดๆ

นางไปเรือนชิงผิงทันที ยืนอยู่หน้าเรือนก็ได้ยินเสียงด่าเจาเจาอย่างชั่วร้าย

“อายุน้อยๆ ก็ใจคด ตอนนั้นก็ควรให้นางจมน้ำตาย”

“รีบไปพานางมา ให้นางจมน้ำตาย ให้นางจมน้ำตาย”

“เป็นตัวหายนะจริงๆ เด็กเวร เกิดมาเป็นอริกับพ่อ หากจิ่ง......” เสียงหยุดชะงักไป คงนึกได้ว่าลู่จิ่งเหยายังไม่นับเป็นบุตรสาวเขา

ในขณะนี้ เขาคิดถึงลู่จิ่งเหยาเป็นพิเศษ

“ฮูหยินมาแล้ว” ซูจื่อชิงยังนับว่าเคารพต่อสวี่ซื่อ

สวี่ซื่อไม่ได้รับความชอบจากท่านโหว ดีแค่ไหน

สวี่ซื่อยกนางเป็นผิงชี นับเป็นเจ้านายครึ่งหนึ่งของจวนโหว

ในปกติก็ไม่สนท่านโหวมาเรือนนางหรือไม่ นับเป็นชีวิตที่นางมีความสุขมาก

“อวิ๋นเหนียง อวิ๋นเหนียง เจ้ามาแล้วหรือ? เจ้ารู้ไหมลู่เจาเจาทำอะไรไว้ข้างนอก?”