ตอนที่ 193

องค์ชายสี่เซี่ยจวินอันยิ่งหน้าซีด

ทั้งสามคนรีบวิ่งไป ยังไม่ทันเปิดประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเจ้าตัวเล็ก

"สนุก..."

"สูงๆ สูงอีก..." เจ้าตัวเล็กยิ้มตาหยี

เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นร่างสีขาวแขวนอยู่บนคานใต้ทางเดิน

นั่นคือผีที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีซึ่งแขวนคออยู่ในตำหนักด้วยสีหน้าที่อาฆาตแค้นอย่างมาก

เห็นก็เพียงแต่...

ผีที่แขวนคอแลบลิ้นสีแดงสดออกมา หลั่งน้ำตาสีเลือดแขวนอยู่บนผ้าไหมสีขาว ลู่เจาเจาจับขาของเธอแน่นและยกเท้าขึ้นจากพื้น

ปากก็ตะโกนอย่างต่อเนื่องว่า "แกว่งสูงๆ สูงอีก... สนุกจัง"

ทางซ้ายของลู่เจาเจา ยังมีผีน้ำที่คลุมศีรษะยืนอยู่ ผีน้ำกําลังถือจานผลไม้ด้วยท่าทางประจบสอพลอ

เมื่อแกว่งนางกลับมา ผีน้ำก็ถือส้อมจิ้มผลไม้ชิ้นหนึ่งให้นาง

เสียงหัวเราะของลู่เจาเจาดังก้องไปทั่วตำหนักเสียนชิง

องค์ชายสี่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ จนไม่มีสติไปชั่วขณะ

ท่านอาจารย์ กำจัดผีร้ายไม่หมด

ขณะนี้ มันก็เชื่อฟังนางที่อยู่ต่อหน้า

"ไม่ชอบหรือ แม้กระทั่งข้าก็แกว่งไม่ไป?" ลู่เจาเจาด่าอย่างไม่พอใจ

ผีที่แขวนคอตายร้องไห้หนักกว่าเดิม

"เลือดและน้ำตาหยดลงบนตัวข้า! ฮื่อๆๆ!" ลู่เจาเจายิ่งด่ารุนแรงขึ้น ผีแขวนคอนั้นดูน้อยใจมาก

ทุกคนเงียบ

สามเณรน้อยลูบหัว

ท่านอาจารย์ไปๆ มาๆ เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายถึงสี่ครั้ง ก็ไม่เคยขับไล่สิ่งชั่วร้ายนี้ออกไปได้ ครั้งที่แล้วผีแขวนคอนี้ยังพูดจาใหญ่โต ท่านอาจารย์โกรธจนเป่าหนวดและจ้องมอง...

ในขณะนี้... สิ่งชั่วร้ายกลับร้องไห้เสียงดังมาก

สิ่งชั่วร้ายของตำหนักเสียนชิงที่ถูกดึงดูดก็ถอยกลับอย่างเงียบๆ

"พี่รัชทายาท..."

ลู่เจาเจาเห็นรัชทายาทจึงกระโดดลงมาทันทีและวิ่งตรงไปยังรัชทายาท