ตอนที่ 226

ฮือ ฮือ ฮือ ชาติที่แล้วเพิ่งเรียนไปเอง ทำไมชาตินี้ต้องเรียนหนังสืออีกแล้ว

ข้าโง่เขลา แต่ข้ามีความสุข

“ฮือฮือ...ไม่อยากไปเรียนที่โรงเรียนหลวง” ไม่อยากเรียนหนังสือ ไม่อยากเขียนหนังสือ ฮือฮือฮือ

“เจ้าอายุแค่หนึ่งขวบ เสด็จพ่อก็ให้เจ้าเรียนหนังสือแล้วหรือ?” องค์ชายหกทำหน้าเห็นใจ เขาเริ่มเรียนตอนสามขวบ ฝ่ามือถูกตีจนแดงไปหมด

องค์ชายหน้าถลึงตาใส่เขา ยังราดน้ำมันบนกองไฟอีก

“เจาเจา อย่าร้องไห้เลย หากไปที่โรงเรียนหลวง เจ้าจะได้เรียนพร้อมกับพวกข้านะ” โรงเรียนหลวงเรียกอีกชื่อว่ากั๋วจื่อเจี้ยน

“บนพื้นเย็น เจ้าอย่าเพิ่งร้องไห้เลย”

อวี้ฉินอวี้ซูขอบคุณทั้งสองอย่างตื้นตัน

แต่ยัยเด็กน้อยกำลังเสียใจ จึงไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น

“เรียนหนังสือทำให้ฉลาด ทำให้ได้เรียนรู้ ไม่ถูกคนชั่วหลอกลวง เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ” องค์ชายห้าเกลี้ยกล่อม

“อีกอย่าง อาหารที่โรงเรียนรสชาติอร่อยมากเลยนะ”

องค์ชายห้ากำลังคิดหาสารพัดวิธีปลอบนาง ทว่าเสียงร้องกลับหยุดทันที

ลู่เจาเจาดวงตาแดงก่ำ แล้วจ้องเขาด้วยตาลุกวาว

“อาหร่อย? อาหร่อยจริงหรือ?”

องค์ชายห้าชะงักไป แล้วตอบนาง

“ถูกต้อง อีกอย่างที่โรงเรียนมีองค์ชายน้อยเยอะ ดังนั้นส่วนมากจึงเป็นอาหารที่เด็กชอบกิน”

ลู่เจาเจาน้ำตาอาบแก้ม แล้วลอบกลืนน้ำลาย

ดูเหมือน เรียนหนังสือก็ไม่ใช่เรื่องยากขนาดนั้น

“ผู้คนล้วนเป็นเกียรติที่ได้เข้ากั๋วจื่อเจี้ยน หนำซ้ำหัวหน้าราชบัณฑิตหยวนยังไปสอนเป็นบางครั้ง เสด็จแม่บอกว่า หากข้าถูกหัวหน้าราชบัณฑิตหยวนรับเป็นศิษย์คนสุดท้าย ถือเป็นบุญแก่วงศ์ตระกูล”

“อย่าแม้แต่จะคิด ขนาดองค์ชายใหญ่ยังถูกหัวหน้าราชบัณฑิตปฏิเสธ” องค์ชายหกหัวเราะ

ราชครูสวี่เป็นอาจารย์ของฮ่องเต้ เขาคือตัวแทนของสิ่งที่แตกต่าง

แต่หัวหน้าราชบัณฑิตไม่เหมือนกัน เขามีลูกศิษย์เต็มไปหมด หากเป็นศิษย์ของเขา จะได้รับการนับถือจากผู้มีการศึกษาทั่วแผ่นดิน

ลู่เจาเจา?

หัวหน้าราชบัณฑิตหยวน?

ลู่เจาเจาเบะปาก

“ข้าไม่อยากได้เขาเป็นอาจารย์”

องค์ชายหน้าเบิกตาโต