ตอนที่ 233

ทว่าซ่งอวี้กลับไม่ค่อยใส่ใจผู้ใดมากนัก เขาไม่สนิทกับใครเลย

ซ่งอวี้ไม่แม้แต่จะมองลู่หย่วนเจ๋อ และไม่ตอบเขา

เพียงแต่เดินไปตรงหน้าลู่เจาเจา

“เจาเจา สุขสันต์วันเกิด เจ้าเห็นของของข้า...” น้ำเสียงช่างสนิทสนมกันเหลือเกิน

มือน้อยของลู่เจาเจารีบซ่อนไว้ด้านหลัง พร้อมทำท่าร้อนตัว

นาง...

“ข้าไม่ได้เอา”

“ข้าไม่เห็น”

“ไม่ได้ไปที่ห้องเก็บสมบัติของเจ้า” ลู่เจาเจาปฏิเสธสามครั้งรวด

หึหึหึหึ...

นางไม่เพียงเผาเขาฝูเฟิง ยังขโมยสมบัติของซ่งอวี้มาด้วย

จนเขาฝูเฟิงว่างเปล่า

แน่นอน นางไม่ได้เอามาใช้ แต่ยกให้หญิงสาวและเด็กเล็กที่ถูกจับตัวไป

ซ่งอวี้เลิกคิ้ว

“ใช่หรือ? แต่ข้ายังไม่ได้บอกนะว่าห้องเก็บสมบัติถูกขโมย”

ลู่เจาเจา ! ! !

เจ้าตัวเล็กรีบใช้สองมือปิดปาก โกรธตัวเองที่ปากไว

โกรธตัวเองที่ร้อนตัว

“ทำไม? ไม่เรียกท่านพ่อแล้วหรือ?”

ลู่เจาเจาละอายใจจนไม่กล้ามองเขา

ซ่งอวี้แกะป้ายหยกออกมาจากเอว แล้วแขวนไว้บนกระโปรงของลู่เจาเจา

ลู่หย่วนเจ๋อมองด้วยความโกรธเคือง

“ข้าติดค้างคำสัญญาเจ้า”

ตอนนั้นตระกูลซ่งถูกไล่ล่า โชคดีที่หมู่บ้านฝูเฟิงให้การช่วยเหลือ

หลายปีมานี้ แม้เขาจะรู้ว่าหมู่บ้านฝูเฟิงต้มตุ๋นลักพาตัว แต่ก็ไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดกับหมู่บ้านฝูเฟิง

ถือว่าเจาเจาตัดสินใจแทนเขา

เมื่อรอซ่งอวี้จากไป ลู่หย่วนเจ๋อเดินมาหาลู่เจาเจา

“เจาเจา นำป้ายหยกมาให้พ่อ พ่อจะช่วยเจ้าเก็บไว้” นี่เป็นคำสัญญาของซ่งอวี้ เขากำลังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท