ตอนที่ 256

เขาหันกลับมาแล้วพูดว่า “ให้คนพาจิ่งเหยาออกมา”

ในใจก็ได้แต่ทอดถอนใจ สิ่งที่เจ้าอาวาสเฒ่าพูดเป็นเรื่องจริง จิ่งเหยามีความโชคดีจริงๆ

คิ้วของลู่จิ่งเหยาเลิกขึ้นอย่างมีความสุข เผยซื่อก็ตั้งใจแต่งตัวให้นางอย่างดี

ทันทีที่ออกมาจากประตู ท่านเจ้ากรมฟางก็ตะลึง

“ไม่ใช่นาง!”

“ไม่ใช่คนนี้!” ท่านเจ้ากรมฟางขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นมาทันที

“ท่านเจ้ากรม นี่คือสาวน้อยลู่จิ่งเหยา ตระกูลโหวมีลูกสาวเพียงคนเดียว เหตุใดจึงไม่ใช่นาง?” ลู่หย่วนเจ๋อเริ่มกังวล

เด็กรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ท่านเจ้ากรมก็พูดว่า “เด็กนี้มีใบหน้าเหลืองและกล้ามเนื้อบาง ดวงตาไม่บริสุทธิ์ ไม่ใช่นาง แต่เป็นอีกคนหนึ่ง สาวน้อยคนนั้นจะอวบอ้วนดูมีบุญบารมีมาก ชอบยิ้ม จริงสิ และชอบกินขาไก่ด้วย!”

ลู่หย่วนเจ๋อ??

“ลู่...ลู่เจาเจา?” ลู่หย่วนเจ๋อพึมพำ

“ใช่แล้ว นางชื่อเจาเจา” ท่านเจ้ากรมฟางก็ยิ้มแย้ม

“รีบพาเจาเจาออกมาเถอะ”

“ข้าในฐานะจวนเจ้ากรมติดค้างหนี้น้ำใจเจ้าแล้ว”

น้ำใจของจวนเจ้ากรมมีความสำคัญมาก

ลู่หย่วนเจ๋อก็ต้องการมันที่สุด

เพียงแต่ว่า...

เมื่อวานเขาเพิ่งไล่คนออกจากจวน! -

“ใต้เท้า ท่านกำลังตามหาลู่เจาเจาใช่หรือไม่? ใช่ลูกสาวของสวี่ซื่อหรือไม่?”

“เมื่อวานนี้สวี่ซื่อหย่ากับท่านโหวลู่ไปแล้ว แม้แต่ลูกทั้งสี่คนก็ถูกขับไล่ออกจากจวนไปด้วย ท่านไปตามหาที่ตรอกอวี๋หลินดูสิ พวกเขาอยู่ที่นั่น” ชาวบ้านที่อยู่ข้างหลังก็ตะโกนขึ้นมา

รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านเจ้ากรมก็จางลง

ทัศนคติของเขาที่มีต่อจวนจงหย่งโหวก็เริ่มแย่ลงทันที

“หย่าหรือ?” ท่านเจ้ากรมฟางมองไปที่ท่านโหวลู่อย่างเย็นชา

ท่านโหวลู่ขมขื่นจนพูดไม่ออก ดังนั้นเขาจึงได้แต่อุ้มลู่จิ่งเหยาไปที่ท่านเจ้ากรม “จิ่งเหยาเองก็ฉลาดหลักแหลม และน่ารักมากกว่าเจาเจา พาจิ่งเหยาไปแทนก็ได้”