ตอนที่ 268

“ท่านลุง ตอนนั้นข้ายังเด็ก ข้าจะสั่งให้ท่านทำแบบนั้นได้อย่างไร” ลู่จิ่งไหวยิ้มอย่างชั่วร้าย

เขาเกลียดลู่เยี่ยนซู

มีสิทธิ์อะไร มีสิทธิ์อะไรมาเรียกท่านพ่อได้อย่างเปิดเผย?

มีสิทธิ์อะไรถึงได้กลายเป็นผู้มีความสามารถได้ง่ายดายเพียงนั้น?

แล้วตนล่ะ?

แม่ของเขาบังคับให้เขาเรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น แต่เขาก็ยังไม่ดีไม่เท่าครึ่งหนึ่งของลู่เยี่ยนซู

แม่ของเขาดุเขาทุกวันเพราะไม่เอาไหน ดุเขาที่รั้งท่านพ่อไว้ไม่ได้ ดุเขาที่รักษาพ่อไว้ไม่ได้ ดุเขาที่เป็นคนโง่ และดุเขาที่ไม่ดีเท่าลู่เยี่ยนซู

เขาเกลียดชังยิ่งนัก

ในที่สุดเขาก็สามารถดึงลูกชายคนโปรดของสวรรค์ผู้นั้นลงจากแท่นบูชาได้แล้ว

ความตื่นตระหนกในใจของลู่จิ่งไหวค่อยๆ กลับมาสงบลง

“เจ้าลุกขึ้นมาได้แล้วจะอย่างไร? ข้ามีน้องสาวอายุห่างกันสิบปี ไหนเลยจะกลัวเจ้า?” ลู่จิ่งไหวหัวเราะเสียงต่ำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

“ตอนนี้เจ้าไสหัวไปจากจวนโหวแล้ว ก็ควรเจ้าได้ลิ้มรสชาติในปีนั้นของข้าบ้าง”

“ทุกอย่างที่เป็นของเจ้าได้กลายเป็นของข้าแล้ว”

“ท่านพ่อ ชื่อเสียง คู่หมั้น ความสามารถของเจ้าล้วนกลายเป็นของข้าแล้ว!”

ลู่จิ่งไหวเดินออกจากวัดที่ผุพัง ไม่สนใจเสียงร้องคำรามด้วยความโกรธของขอทานเฒ่าเลยแม้แต่น้อย

ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับลู่เจาเจา

นางถือขาแกะสองมือ แล้วเคี้ยวมันอย่างมีความสุข

คนในตระกูลสวี่รีบมาที่ตระกูลลู่

“เดินสองก้าว รีบเดินสองก้าวให้ลุงดูหน่อย” ท่านลุงสามมีใบหน้าตื่นเต้น ท่านป้าสามก็เดินตามมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เวลาปกติสามีของนางมักจะเย็นชาและไม่แยแสนาง ตอนนี้กลับเข้ามาใกล้ชิดนางยิ่งนัก

ลู่เยี่ยนซูไม่เอามือจับกำแพงอีกแล้ว ชายหนุ่มที่ร่างกายสูงสว่างกำลังยืนอยู่ในจวน

“เดินได้แล้ว เดินได้จริงๆ ด้วย”

“น้องสาว เจ้าจะได้ลืมตาอ้าปากเสียทีนะ” สะใภ้หลายคนต่างก็ร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง

“ปีนี้เยี่ยนซูจะเข้าร่วมการสอบระดับมณฑลด้วยใช่หรือไม่?”