ตอนที่ 296

จงหย่งโหวตบหน้าตัวเองต่อไปจนกระทั่งเขาเป็นลม จากนั้นก็ถูกหามกลับจวน

ขณะที่กลับไปถึงจวน ก็ได้ยินว่าจงหย่งโหวล่วงเกินฝ่าบาท ทำให้ระดับขุนนางตกไปอยู่ขั้นหนึ่ง

จวนจงหย่งโหวทั้งหมดรู้สึกเหมือนกำลังไว้ทุกข์

เมื่อสวี่ซื่อกลับไปถึงจวนของตัวเอง ประตูหน้าต่างก็เริ่มปิดลง มีเครื่องรางติดอยู่ไปทั่ว

“คืนนี้เทศกาลจงหยวน หวังว่าจะสามารถผ่านไปได้อย่างสงบสุข”

เทศกาลจงหยวนหรือเรียกว่าหลีกเลี่ยงผีร้าย

ในวันนี้ วิญญาณชั่วร้ายจะออกอาละวาด มนุษย์จะต้องปิดประตูห้ามออกไปไหน

มีเพียงบัณฑิตที่มีจิตวิญญาณสดใสและเป็นหนอนหนังสือเท่านั้นที่สามารถปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายได้

ลู่เจาเจานั่งอยู่หน้าประตูบ้าน ถือขาเป็ดย่างไหม้เกรียมอยู่ในมือ เคี้ยวจนน้ำมันเต็มปาก

“เจ้าไปเอาเป็ดย่างมาจากไหน” สวี่ซื่อเพิ่งลงจากรถม้า

“พี่เวินส่งมาให้เจ้าค่ะ…”

เป็ดย่างข้างนอกไหม้เกรียมข้างในนุ่ม กัดลงก็มีน้ำมันเยิ้ม หน้าของลู่เจาเจามันไปหมดแล้ว

ดวงตาของลู่เจาเจาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าทำไม

ทำไมเขาถึงให้เป็ดยวนยางคู่หนึ่งกับเวินหนิง

แล้วเวินหนิงกลับเอาเป็ดย่างมาให้เขาหนึ่งถ้วย

มันหมายความว่าอย่างไร!

ลู่เจาเจาไม่สนใจว่าพี่รองของเขาจะอยู่หรือตาย ตราบใดที่นางมีขาเป็ดกิน

“เจาเจารอพี่จวินอันอยู่…” วันนี้เซี่ยจวินอันกลับเมืองหลวง และจะมาส่งที่ตระกูลลู่

สวี่ซื่อขมวดคิ้วด้วยความกังวล “เจาเจา เจ้าจะสามารถปกป้ององค์ชายสี่ได้จริงๆ หรือ?”

นางรู้จักองค์ชายสี่

เขามีชะตากรรมที่แปลกประหลาด เขาเกิดมาเพื่อดึงดูดวิญญาณชั่วร้าย และเขาถูกเลี้ยงดูอยู่ในวัดฮู้กั๋ว นับตั้งแต่เขาเกิด เสียนเฟยไม่รู้ว่าร้องไห้กับเขาไปกี่ครั้ง

“อย่ากังวลไปเลยท่านแม่”

[ในโลกนี้ ถ้าข้าไม่สามารถปกป้องได้ ก็ไม่มีใครสามารถทำได้แล้ว]

[เจาเจาสุดยอดที่สุดแล้ว...]

สวี่ซื่อรู้ว่าเจาเจาสุดยอด

สวี่ซื่อรู้สึกจนปัญญา วันนี้คุณชายคนโจลู่เยี่ยนซูกำลังเป็นผู้นำนักเรียนปัดเป่าวิญญาณร้าย และนางก็ทิ้งลู่หย่วนเซียวเอาไว้บ้าน