ตอนที่ 30

[แต่แม่ของข้าได้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นสามแล้ว คงจะทำให้พ่อเลวนั่นโมโหตายแน่เลย!]

ดวงตาของสวี่อี้ถิงในห้องทรงพระอักษรหาได้ยากที่จะเกิดความสับสนขึ้นมา

เขาหูฝาดไปแล้วหรือไง?

คนตระกูลสวี่พากันออกจากห้องทรงพระอักษรไป

สวี่สืออวิ๋นกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมา

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พวกท่านต้องลำบากแล้ว” ดวงตาของนางแดงก่ำ ไม่กล้าสบตาท่านพ่อกับพี่ชายของตนเอง

สิบแปดปีแล้ว นางตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเดิมของนางมาสิบแปดปีแล้ว!

สวี่อี้ถิงถูกใส่ร้ายก็ยังไม่ร้องไห้ ทั้งตระกูลต้องติดคุกก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา ขณะนี้พอมาเห็นน้องสาวก้มหัวร้องไห้และขานเรียกตัวเอง ก็เกือบจะทำให้น้ำตาของลูกผู้ชายต้องหลั่งไหลออกมา

เขายกมือขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “อย่าร้องเลย เพิ่งออกจากการอยู่ไฟมา หากร้องไห้แล้วจะปวดตาเอาได้นะ”

พวกเขาหาสถานที่ที่เงียบ ๆ สักที่หนึ่งคุยกัน แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตระกูลสวี่ถูกใส่ร้ายแต่อย่างใด

“นี่คือเจาเจาใช่ไหม?” สวี่อี้ถิงเคยแอบปีนกำแพงไปดูนาง หน้าตาดีมาก นี่ก็คือลูกสาวแบบที่เขาจินตนาการเอาไว้

สวี่ซื่อรีบเช็ดน้ำตา “ใช่แล้วท่านพ่อ พี่ใหญ่ นี่คือเจาเจา”

“เกิดมาได้สิบสี่วันแล้ว ยังเป็นเด็กทารกอยู่เลย”

[ท่านตา...]

[ท่านลุง...] น้ำเสียงของเด็กน้อยทำให้หูของทั้งสองคนเบิกกว้าง

ทำเอาเท้าของท่านตาเดินโซเซเล็กน้อย เกือบจะล้มลงกับพื้นเสียแล้ว

ต้องเป็นเพราะแก่แล้ว จึงได้ยินเสียงแว่วแล้ว!

ผู้เฒ่าสวี่เคยเป็นราชครูของฮ่องเต้ และเป็นขุนนางใหญ่ จึงเป็นราชครูที่ปรึกษาของราชสำนัก

และเกษียณอายุออกมานานแล้ว ตอนนี้ตระกูลสวี่ให้สวี่อี้ถิงเข้าไปรับใช้ราชสำนัก สวี่อี้ถิงปีนี้อายุสี่สิบ และก็สามารถมานั่งตำแหน่งขุนนางขั้นสองได้แล้ว กระโดดมาเป็นที่นิยมในเมืองหลวง

เดิมทีคิดว่าจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องตระกูลสวี่เอาไว้ คิดไม่ถึงว่าจะก้าวหน้าไปถึงขั้นที่ได้รับตำแหน่งถึงขั้นสอง!