ตอนที่ 348

มีพลังกระบี่เล็กน้อย ที่ทิ้งร่องรอยหนักเอาไว้บนเสา

ใต้เท้าเจียงล้มลงบนพื้น กระบี่เจาหยางกลับลอยขึ้นกลางอากาศ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังใต้เท้าเจียง

ทุกคนพากันมองด้วยความตื่นตกใจ

[เจาหยางยังคงใจแคบเหมือนในตอนแรก…]

มือเล็กๆ ของลู่เจาเจายกขึ้นกางอากาศ “เจาหยาง กลับมา”

เจาหยางหมุนวนไปมารอบใต้เท้าเจียงอยู่รอบหนึ่งอย่างไม่ยินยอม ก่อนจะกลับมาอยู่มือของลู่เจาเจาอีกครั้ง

เมื่ออยู่ในมือนาง ดูจะเชื่อฟังมากเป็นพิเศษ

สตรีศักดิ์สิทธิ์แคว้นซีเย่ว์เมื่อมองเห็นฉากนี้ ในใจก็เจ็บปวดจนแทบจะกระอักเลือดออกมา

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ กระบี่ไม่มีแล้ว…” สาวใช้ร้องไห้ออกมาโดยที่ไม่มีน้ำตา

กระบี่เจาหยาง เจาหยางมีจิตวิญญาณ!

ทั่วทั้งพลเรือนและทหาร ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

ไม่ว่าใครก็ไม่คิดได้

การเจรจาของทั้งสี่แคว้น กลับให้ลู่เจาเจาอายุสองขวบได้รับความโดดเด่น

นางกลายเป็นผู้ชนะสูงสุด

เซวียนผิงตี้ยิ้มจนไม่อาจหุบปากลงได้ ฮ่องเต้องค์ก่อนอ่า ความฝันนี้ของท่านช่างเติมเต็มด้วยดี

ทูตจากซีเย่ว์รีบออกจากที่ประชุมด้วยความโกรธ

สตรีศักดิ์สิทธิ์แคว้นซีเย่ว์เหลือบมองไปยังลู่เจาเจา ก่อนจะนำสาวใช้ออกจากงานเลี้ยงไป

ลู่จิ่งไหวส่งเสียงกระแอมออกมาเบาๆ “ท่านพ่อ จิ่งไหวออกไปสักครู่หนึ่งก็มาแล้ว”

เขาหาข้อแก้ตัวที่จะออกจากงานเลี้ยงไป ลู่หย่วนเจ๋อกำลังรู้สึกเศร้าหดหู่ใจอยู่ในจวนโหว ก็ไม่ได้สนใจอะไร

ร่างกายของลู่จิ่งไหวได้รับบาดเจ็บ ทว่าวันนี้กลับฝืนเข้าวัง

ฝีเท้าเขาดูเร่งรีบรีบตามออกไป

“ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้โปรดรอก่อน…”

สาวใช้ทั้งสี่มองมายังเขาด้วยความระแวดระวัง

“ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ ข้าเป็นพี่ชายของเจาเจาลู่จิ่งไหว ตั้งใจมาขออภัยท่านแทนเจาเจา เจาเจายังอายุน้อย ไม่รู้ความ นำกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ของท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ไป”