ตอนที่ 365

ลู่เจาเจานอนหลับสนิท

แต่จวนจงหย่งโหว กลับไม่ได้นอนทั้งคืน

“ฆ่านางซะ ข้าจะฆ่านางซะ!” ลู่จิ่งเหยาโกรธจนคลุ้มคลั่ง นางจับมือเผยซื่อเอาไว้ แทบจะเสียสติ

“ลู่เจาเจา ลู่เจาเจาเป็นคนทำ!”

“แหวะ...” พูดไปด้วย อ้วกไปด้วย

เผยซื่อรีบร้อนมาหา แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ทันได้ใส่ให้เรียบร้อย

นายหญิงใหญ่มองนางอย่างสงสัย เห็นเพียงลำคอนางมีรอยแดงเด่นชัด แต่วันนี้ลู่หย่วนเจ๋อยังไม่กลับจวน หรือนางตาฝาด?

“หลานรักของย่า แก้วตาดวงใจของย่า ลู่เจาเจาบังอาจเพียงนี้เชียวหรือ? ลอบเข้าจวนโหวยามดึกหรือ?” นายหญิงใหญ่สงสัย

“สวี่สืออวิ๋นสั่งให้นางทำแน่นอน! นางเป็นเด็กอายุสองขวบ จะใจกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร?” เผยซื่อสงสารลู่จิ่งเหยา สงสารจนร้องไห้

นางอาบน้ำล้างตัวให้ลู่จิ่งเหยาสามรอบแล้ว แต่ก็ยังส่งกลิ่นเหม็นไปทั้งตัว

“องครักษ์ล่ะ? มีคนลอบเข้ามาในจวน แต่กลับไม่มีใครเห็นงั้นหรือ?” นายหญิงใหญ่โมโห

“พวกสารเลว ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยหรือ! ข้าถึงบอกว่าองครักษ์ที่จวนลดน้อยไม่ได้!” นายหญิงใหญ่กระทุ้งไม้เท้าจนเกิดเสียงดัง

เผยซื่อเก็บซ่อนความขมขื่นเอาไว้

องครักษ์ลดไม่ได้ งั้นเจ้าก็ออกเงินเองสิ!

“แจ้งทางการ ข้าจะแจ้งทางการ!” ลู่จิ่งเหยาเอ่ยขึ้นพร้อมร้องไห้

“แจ้งไม่ได้!”

“แจ้งไม่ได้!” นายหญิงใหญ่กับเผยซื่อเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

สีหน้าของเผยซื่อชะงักไปเล็กน้อย นางกับชายชู้ลักลอบได้เสียกันในจวน หากถูกขังไว้จะทำอย่างไร?

นายหญิงใหญ่ถอนหายใจ

“เหยาเหยา ลู่เจาเจาเป็นเด็กอายุสองขวบ ลอบเข้ามาในจวนเพื่อสาดอาจมใส่เจ้า เจ้าจะแจ้งความได้อย่างไร? เกียรติของเจ้า เกียรติของจวนโหว ยังเอาหรือไม่?” นายหญิงใหญ่สงสารหลานสาว แต่จวนโหวจะขายหน้าเช่นนี้ไม่ได้