ตอนที่ 369

แม้เด็กๆจะถูกตัดอออกจากสาแหรก ซ้ำยังเขียนหนังสือตัดสัมพันธ์ แต่หากนายหญิงใหญ่ไม่ไหวจริงๆ พวกเด็กๆคงต้องกลับไป

ไม่อย่างนั้น จะเป็นที่ครหาได้

“ได้ยินว่าเชิญหมอหลวงแล้ว เผยซื่อบอกว่าหากคุณชายทั้งหลายไม่ทันกลับจวน ขอเชิญเจาเจากลับไปก่อน” เติงจื่อบอกอย่างละเอียด

สวี่ซื่อขมวดคิ้ว นางไม่อยากให้พวกลูกๆกลับไปที่จวนโหว

“เจาเจาหรือ? ไม่ได้!” สวี่ซื่อปฏิเสธทันที

แต่หากนายหญิงใหญ่จากไปทั้งอย่างนี้จริง ในฐานะคนรุ่นหลาน ไม่ยอมไปพบหน้าเป็นครั้งสุดท้าย เกรงว่าคงถูกติฉินนินทา

โลกก็ไม่ยุติธรรมเช่นนี้แล

อาศัยอยู่ในจวนโหว แม้จะตัดขาดกัน แต่ก่อนตาย อย่างไรก็หนีไม่พ้น

“แม้แต่จะตายก็ไม่ปล่อยให้สงบ” สวี่ซื่อก่นด่า

ลู่เจาเจาคลับคล้ายคลับคลาได้ยินว่าท่านย่าไม่ไหวแล้ว

จึงยื่นปิ่นปักผมให้อวี้ฉิน

ส่วนนางพาอวี้ซูแอบออกไปข้างนอก

“ท่านแม่ยุ่งเกินไป เจาเจาจะช่วยท่านแม่จัดการธุระ”

ลู่เจาเจานำเงินออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วไปที่ร้านขายโลงศพ

“ท่านอา ข้าจะซื้อโลงศพ ท่านย่าของข้าตายแล้ว...”

“เอาที่ใหญ่และดีที่สุดเลยนะ...” นางยื่นเงินไปให้

ปากอวี้ซูขยับ ในขณะที่นางลังเลเพียงครู่เดียว เถ้าแก่ได้เก็บเงินไปแล้ว

“โลงศพที่แพงที่สุดราคาสามร้อยหกสิบตำลึง ให้ไปส่งที่ใดหรือ?”

“จวนจงหย่งโหว” ลู่เจาเจาเอ่ยพร้อมขอบตาแดงก่ำ

“ท่านย่าด่วนจากไป ทางจวนจึงไม่ได้เตรียมโลงศพเอาไว้” เจ้าตัวเล็กเอ่ยจริงจัง

เถ้าแก่สั่งให้คนงานสี่คนแบกโลงศพเดินตามหลังลู่เจาเจา

ลู่เจาเจาเดินนำทางอยู่ข้างหน้า

“แม่หนู เจ้าจะไปที่ใดหรือ?” ระหว่างทางมีคนเอ่ยถาม

“ท่านย่าข้าตายแล้ว” เจ้าตัวเล็กตอบพวกเขา

“องค์หญิงเจาหยาง ท่านจะไปที่ใดหรือ?” มีขุนนางผ่านทางพอดี จึงทำความเคารพแล้วสอบถาม

ลู่เจาเจาตอบเสียงอ้อแอ้