ตอนที่ 38

ราชบุตรเขยรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งเจ็บปวดใจแทนนานและใจเต้นกับนาง

สาวใช้พากันถอยออกไปเงียบ ๆ คู่รักที่แต่งงานมาสิบสี่ปีแล้วแต่ดึกดื่นกลับไม่หลับไม่นอนทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อลู่เจาเจาตื่นขึ้นมาก็แต่งตัวใหม่และขึ้นรถม้าไป

“ฮูหยิน ท่านอย่าได้กังวลไป นายท่านกับนายหญิงไม่มีทางโทษท่านหรอก นางน่ะเอ็นดูท่านที่สุด” เติงจือเห็นนางกระวนกระวายใจจึงพูดปลอบโยนเบา ๆ

สวี่ซื่อเม้มริมฝีปากไม่ได้พูดอะไร นางแต่งงานออกไปนานกว่าสิบปีแล้วและไม่เคยกลับบ้านเลย ดูสิว่านางไม่รู้ความมากแค่ไหน

“ท่านโหวล่ะ?” เมื่อลงมาจากรถม้า และเห็นป้ายที่อยู่ข้างบนประตูตระกูลสวี่ สวี่ซื่อก็ยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่ง

“เมื่อคืนท่านโหวไม่ได้กลับจวนเจ้าค่ะ เมื่อเช้าให้คนมาส่งจดหมายมาแจ้งว่าจะรีบกลับมาก่อนช่วงอาหารเที่ยง” เติงจือตอบกลับไปเสียงเบาๆ

ใบหน้าของสวี่ซื่อไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร ความเจ็บปวดในใจมีเพียงนางคนเดียวที่เข้าใจ

ทันทีที่นางปรากฏตัว คนเฝ้าประตูของตระกูลสวี่ก็ตะโกนออกมา

“กูหน่ายนายกลับมาแล้ว!”

“กูหน่ายนายกลับมาแล้ว!!” คนเฝ้าประตูรีบวิ่งเข้าประตูไปตะโกนแจ้ง

สวี่ซื่อเดินเข้าประตูใหญ่ไป แต่งงานออกไปสิบกว่าปีแล้ว คนในจวนยังคงจำนางได้อยู่

สาวใช้ในจวนพอเห็นนางก็ทำความเคารพให้กันยกใหญ่

“ถวายความเคารพอวิ๋นเหนียง”

นี่เป็นคำเรียกนางเมื่อตอนที่นางยังอยู่ในจวน ทุกคนจะเรียกนางอย่างสนิทสนมว่าอวิ๋นเหนียง

ปัง ปัง ปัง!

นางเพิ่งผ่านประตูฉุยฮวาเข้ามาก็เห็นดอกไม้ไฟถูกจุดอยู่ข้างนอกประตู