ตอนที่ 399

“เจ้ากินอาหารสะสมมานานแล้วนะ วันนี้เพิ่งจะงดไปได้หนึ่งวันเอง” สวี่ซื่อถอนหายใจอย่างเงียบๆ

“อีกอย่างเจ้าน้ำหนักเกินแล้ว หมอหลวงบอกว่าเจ้าควรควบคุมความอยากอาหาร และกินอาหารมันๆ ให้น้อยลง...” สวี่ซื่อบีบใบหน้าเล็กๆ ที่อวบอิ่มของนางเบาๆ มันดูกลมมนและน่ารักมาก

“ช่างเถอะ ไว้ให้เติงจือเอาน่องไก่ให้เจ้าสักชิ้นก็ได้” สวี่ซื่อรู้สึกเสียใจกับวันครบรอบวันตายของนาง สุดท้ายก็ทนไม่ได้

“โอ้...ขอบคุณท่านแม่” จู่ๆ เด็กน้อยก็ร่าเริงขึ้นมา

[ดีจัง คนอื่นๆ ได้แต่ฉลองวันเกิด แต่ข้าได้ฉลองวันตาย แหะๆ มีเทศกาลมากกว่าคนอื่นเชียวนะ...] ใบหน้าของหนูน้อยร่าเริงขึ้นมา ท่าทางเหมือนได้ประโยชน์มหาศาลอะไรแบบนั้น

สวี่ซื่อ...

ทำไมเส้นทางของสมองเจ้ามันถึงได้ประหลาดขนาดนี้?

“ท่านแม่ วันนี้เจาเจาไม่กินเนื้อสัตว์ ดูผอมลงแล้วนะ” ลู่เจาเจาพยายามดูดลมในท้องออก และฝืนทำความเคารพ

“ข้าไม่ไม่ได้กินเนื้อแม้แต่คำเดียว...”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามอวี้ซูดูสิ พุงข้าเล็กลงแล้ว...” ลู่เจาเจามีสีหน้าภาคภูมิใจ

อวี้ซูมีสีหน้าเขินอาย “ไม่ได้...ไม่ได้กินเนื้อจริงๆ”

“พี่เติงจือ เจ้าไปเอาตาชั่งมาหน่อยได้ไหม? เจาเจาต้องผอมลงมากแน่นอน...” นางมองไปที่เติงจือ ให้เจิงจือไปเอาตาชั่ง

หนูน้อยนั่งอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ และมีสาวใช้สองคนอุ้มนางขึ้นลงอย่างช้าๆ

เติงจือก็มองด้วยความประหลาดใจ ใบใบหน้ามีความสงสัยอยู่

“ช่างเป็นการลดน้ำหนักที่มีความสุขจริงๆ…” เด็กน้อยได้เรียนรู้คำศัพท์หนึ่ง ก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก

“มีความสุข??” เติงจือบ่นพึมพำ

“ใช่ ข้าไม่ได้กินเนื้อเลยนะ” ลู่เจาเจาดูภูมิใจ

เติงจือมองดูตาชั่ง ก็รู้สึกสงสัยในชีวิตแล้ว

หนักกว่าเมื่อวานสามจินหรือเปล่านะ?!!

“วันนี้ท่านกินอะไรมาบ้าง?” เติงจือถามอย่างระมัดระวัง

“ข้ากินถังจ่วนไปแปดก้อน ขนมปังมังสวิรัติสองชิ้น และโจ๊กสองชาม... ข้าไม่ได้กินเนื้อสัตว์เลย ข้าต้องผอมแน่...” เด็กน้อยนับอาหารลดน้ำหนักของนางด้วยนิ้ว

สวี่ซื่อสูดหายใจเข้า แล้วกุมหน้าอกของนาง

ช่างกินดื่มเต็มที่จริงๆ!