ตอนที่ 422

“ก็ไม่รู้ว่าไปเห็นอะไร ทำให้โดนกระตุ้น นายหญิงใหญ่ร้องโหยหวน แล้วล้มลงกับพื้นทันที กระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ เลือดไหลอาบศีรษะ”

“พอฟื้นขึ้นมาก็ปากเบี้ยว น้ำลายไหล พูดจาไม่ชัด ร่างกายครึ่งท่อนขยับไม่ได้ เป็นอัมพาตแล้ว!”

ทุกคนตกตะลึง

“สมน้ำหน้า หลอกลวงท่านแม่มาสิบแปดปี นี่คือผลกรรม!” ลู่หยวนเซียวที่อายุสิบขวบยังเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ตะโกนด่าทันที

สวี่ซื่อส่ายหน้าเบาๆ “หยวนเซียวด่าที่บ้านก็พอแล้ว อยู่ข้างนอกห้ามพูดนะ”

“เจ้ายังต้องเข้าสอบจอหงวน ห้ามมีจุดอ่อนให้ผู้อื่นโจมตีเด็ดขาด”

คนอื่นสามารถด่าได้ แต่ถ้าหลานชายแท้ๆ ด่า นี่คือการทำลายชื่อเสียง

โลกก็เป็นแบบนี้มาตลอด

[โอ้โห โอ้โห ได้ยินว่าเผยซื่อโกนผมของชู้รัก ให้ปลอมตัวเป็นพระเกจิเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านล่ะ!]

[นายหญิงใหญ่ คงไม่ได้จับได้คาหนังคาเขาหรอกนะ] ลู่เจาเจาแอบหัวเราะคิกคัก

ตื่นเต้น ตื่นเต้นจริงๆ

[อยากกินเผือก อยากกินเผือกอย่างบ้าคลั่ง…]

อยากกินเผือก อย่าห้ามลู่เจาเจา!

สวี่ซื่อบีบผ้าเช็ดหน้า มุมปากโค้งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

นางกระแอมในลำคอ และไอแห้งๆ

บนใบหน้าที่สง่างาม น้ำเสียงค่อนข้างเศร้า “แม้ว่าพวกเจ้าจะถูกขับไล่ออกจากบ้าน ตัดออกจากวงศ์ตระกูล แต่ในสายตาของคนอื่น ก็ยังมีบุญคุณที่เลี้ยงดูอยู่”

“นายหญิงใหญ่เกิดเรื่อง ไปเยี่ยมสักหน่อยจะได้ปิดปากคนที่พูดจาเหลวไหลได้”

สวี่ซื่อนั่งตัวตรง พูดอย่างจริงจังว่า

“การสอบขุนนางรอบแรกใกล้เข้ามาแล้ว เจิ้งเย่ว์เพิ่งเข้าค่ายทหาร หยวนเซียวปีหน้าจะเข้าร่วมการสอบสำหรับเด็ก ต้องใช้เวลาอ่านหนังสือให้มากขึ้น”

“ดังนั้น…”

“แม่จะไปเยี่ยมแทนพวกเจ้า”

สวี่ซือจ้องด้วยสายตาที่เป็นประกาย กินเผือกกินเผือกกินเผือก!

น่าเสียดาย รวยแล้วไม่กลับบ้าน ล้มแล้วไม่ซ้ำเติม ชีวิตยังจะมีความหมายอะไร!