ตอนที่ 443

ทุกคนต่างก็แปลกใจ เซียวกั๋วจิ้วไม่ใช่ชอบต่อสู้กับสัตว์ดุร้ายหรอกหรือ

ไม่รู้ว่าจะสะเทือนใจอะไรบ้าง

ลองคิดอีกครั้งเซียวกุ้ยเฟยเป็นบุตรสาวที่เขารักที่สุด แต่วันนี้เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นี่มัน...

ลู่เจาเจากะพริบตา เก็บซ่อนคุณงามและชื่อเสียง

ไม่มีเจตนาที่จะทำร้ายผู้อื่น ข้าจะจัดการกับใครก็ตามที่ทำร้ายข้า

เฮ้อ เซียวกั๋วจิ้วช่างน่าเวทนามาก

ไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยลูกชายคนโตคนเดียวได้หรือไม่ นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพียงแค่เตะเท้าก็สามารถหลุดออกจากอ้อมแขนของสวี่ซื่อ

ทันทีที่นางเข้าใกล้เซียวกั๋วจิ้ว เขาก็ถอยหลังออกไปทันที

เซียวกั๋วจิ้วที่ทำเรื่องวุ่นวายมาเกือบทั้งชีวิตต้องการยกมือขึ้นมาปิดหู

“ข้าไม่อยากฟังเจ้าพูดอีกแล้ว”

“ข้าที่อายุปูนนี้รับไม่ได้จริงๆ” เซียวกั๋วจิ้วกลัวมาก กลัวว่าคำพูดเย็นชาจะออกมาจากปากเล็กๆ ของนางอีกครั้ง

ตอนนี้เขาไม่มีความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อด้วยซ้ำ

“ไม่อยากได้ยินข่าวเกี่ยวกับลูกชายคนโตของลุงหรือ” ลู่เจาเจาแสยะปากเมื่อเห็นเซียวกั๋วจิ้วตัวสั่น

เซียวกั๋วจิ้วมาถึงจุดที่กลัวเมื่อเจอนาง

เขาเชิญลู่เจาเจามาที่มุมหนึ่งด้วยท่าทางสุภาพ ก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างเป็นกังวลว่า"เกิดอะไรขึ้นกับเขา นั่นเป็นรากเหง้าเดียวของตระกูลเซียวของข้า"

เมื่อเจิ้งซื่อเข้ามาเขาก็ส่งลูกชายคนโตออกไป ไม่ได้กลับมาที่เมืองหลวงเป็นเวลาหลายปีแล้ว

“ในวันที่แปดของเดือนจันทรคติแรก เกิดพายุหิมะถล่ม ครอบครัวของเขาทั้งสี่คนจะถูกฝังทั้งเป็น” ลู่เจาเจานึกถึงตอนจบแต่เดิมของเขา จึงบอกความจริงให้แก่เขา

สีหน้าของเซียวกั๋วจิ้วซีดลง ร่างกายของเขาอ่อนแรง ก่อนจะล้มลงกับพื้น

เขาอ้าปาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นจากพื้นด้วยอาการตัวสั่นเทา"ขอบคุณองค์หญิงเจาหยาง ขอบคุณ องค์หญิงเจาหยาง เขาจะจดจำความเมตตาอันยิ่งใหญ่ขององค์หญิงอย่างแน่นอน

เซียวกั๋วจิ้วยังคงรักษาตัวตนของเขาเอาไว้ และลังเลว่าจะจัดการกับบุตรชายคนโตของเขาอย่างไร

แต่ตอนนี้เขาทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว