ตอนที่ 467

พระชายาฮุ่ยอ้าปาก แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้อะไรออกมาสักคำ

ทุกอย่างเงียบลง

ทุกคนก็เงียบเช่นกัน

เงียบจนทำให้หูได้ยินเสียงหึ่งๆ

ลู่เจาเจาเกาหัวแล้วมองไปที่พระชายาฮุ่ย จากนั้นก็มองไปที่ฮองเฮา

เหมือนทุ่งแตงจะยุ่งยากเกินไป

[น่าตื่นเต้น น่าตื่นเต้นจริงๆ]

[พระชายาฮุ่ยมาที่นี่เพื่อเลี้ยงปลา...]

ฮ่องเต้ก็เหมือนคนโง่ นั่งอยู่ตรงกลางและพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทั้งคู่สงบศึก

“ดูสิ พระชายาฮุ่ยใส่ใจเจ้ามากแค่ไหน”

“ทุกครั้งที่เจ้มองจานมากกว่าหนึ่งครั้ง พระชายาฮุ่ยก็จะจดจำไว้ในใจ นางจะให้ความสำคัญกับเจ้ามากกว่าตัวนางเอง...”

ดวงตาของฮ่องเต้กำลังกล่าวโทษ และเขาโกรธที่ฮองเฮาเย็นชาเช่นนี้

พระชายาฮุ่ยมองดูพระฮองเฮาอย่างระมัดระวัง ใบหน้าข้างๆ ของฮ่องเฮานั้นช่างงดงามจริงๆ

นางรู้ดีว่ามุมไหนของตัวเองสวยที่สุด และทำให้คนรู้สึกสงสารมากที่สุด

ฮ่องเต้เซวียนผิงจับมือพระชายาฮุ่ยแล้วตรัสว่า “ดูมือของพระชายาฮุ่ยสิ นางไม่เคยทำงานบ้านเลยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก กระทั่งล้างมือและต้มซุปให้เจ้า ไม่รู้ว่าจะมีบาดแผลอีกเท่าไหร่” มีบาดแผลมากมายบนนิ้วที่บอบบางและเรียวยาวของนาง

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเพคะ ตราบใดที่เหนียงเหนียงยอมกินก็นับว่าเป็นบุญของฮุ่ยเอ๋อร์แล้ว”

“ข้าได้ยินมาว่าเหนียงหนียงคิดถึงบ้าน ดังนั้นฮุ่ยเอ๋อร์จึงขอคำแนะนำจากแม่ครัวในจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นพิเศษ แล้วยังศึกษาอาหารหลายอย่างด้วยตัวเอง หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาอาหารคิดถึงบ้านของเหนียงเหนียงได้”

“ถึงอย่างไร มีความไม่สะดวกมากมายหลังจากเข้ามาในวัง หากเหนียงเหนียงได้กินอาหารอร่อยจากที่บ้านและสงบสติอารมณ์ลง เท่านั้นก็นับว่าเป็นพรของฮุ่ยเอ๋อร์แล้ว” พระชายาฮุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม ดูมีน้ำใจอย่างยิ่ง

คำพูดเหล่านี้ทำให้ฮ่องเต้รู้สึกขมขื่นในใจ

ฮองเฮาเหลือบมองนาง ก็เห็นนางน้ำตาคลอ และมีฮ่องเต้คอยประคองเอวของนางอยู่ข้างๆ

จึงพยักหน้า “ช่างเถอะ เจ้าว่างก็ส่งมาเถอะ”

ฮ่องเต้ยิ้มยิ้มแล้วตบฮองเฮาเบาๆ ด้วยมือซ้าย

และตบพระชายาฮุ่ยเบาๆ ด้วยมือขวา