ตอนที่ 48

“ไม่!” เสียงแหบแห้งบาดหูดังขึ้น

ราวกับว่าเขาไม่ได้พูดมาเป็นเวลานาน

“ไม่...ไม่พบหมอหลวง”

"อย่า อย่าบอกท่านแม่" ลู่เยี่ยนซูไม่เคยพูดมานานมาก ตอนนี้เขาพูดเป็นห้วงๆ เสียงแหบพร่ามาก

ลู่หยวนเซียวตะลึง "แต่อาการบาดเจ็บของพี่..."

แต่เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ต่อต้าน จะโมโหอีก ก็ไม่กล้ายั่วยุเขา และยังรู้สึกว่าใบหน้าของพี่ใหญ่มีสีเลือดฝาดมากขึ้น เขาจึงยกอ่างน้ำและผ้าขี้ริ้วมา

คุกเข่าลงเช็ดคราบเลือดบนพื้น

[ไม่น่าแปลกใจที่พี่ใหญ่คือผู้ร้ายที่สวยงาม ทรงพลัง และน่าเศร้า...]

[อัจฉริยะวัยเก้าขวบ ช่วยเหลือคนจนจมน้ำ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายปฏิเสธที่จะร้องขอความช่วยเหลือ ทำให้เขากลายเป็นอัมพาตติดเตียง น่าอนาถที่สุดก็คือ ในอนาคตยังต้องเห็นคนทั้งครอบครัวตายต่อหน้าต่อตา โชคดีที่รอดมาได้ ต่อสู้ด้วยไหวพริบและความกล้าหาญกับตัวเอกชายหญิง แต่สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้] ลู่เจาเจากะพริบตา ส่ายหัวและถอนหายใจ

ดวงตาอ้างว้างเดียวดายของลู่เยี่ยนซูสั่นไหว

เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อหันหน้าออกไป พบว่าน้องสามกำลังออกเสียงใช้แรงเช็ดพื้นก้นโด่ง

ในห้องเหลือเพียงทารกที่นั่งคลานได้ แต่ยังพูดไม่ได้

เมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาของเขา เด็กสาวก็ฉีกยิ้มไม่มีฟัน เผยให้เห็นเนื้อเหงือกเป็นแถว

[ว้าว พี่ใหญ่ของข้าหล่อมาก]

ลู่เยี่ยนซูเป็นอัมพาต แม้แต่หูก็มีปัญหา?

ทั้งครอบครัวเสียชีวิตอนาถ?

เมื่อก่อนเคยได้ยินน้องสามพูดว่าพ่อเลี้ยงดูเมียน้อย?

ลู่เยี่ยนซูขังตัวเองนานแปดปี ไม่สนใจโลกภายนอก แม้ว่ามารดาจะร้องไห้ตายต่อหน้า แต่เขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ แต่บัดนี้...

ลู่เยี่ยนซูยิ้มเยาะตนเอง

แล้วอย่างไรล่ะ

เขาพิการและเป็นอัมพาต! กิน ดื่ม และถ่ายก็ต้องการความช่วยเหลือ แม้แต่ดูแลตัวเองยังทำไม่ได้!

จู่ๆ ...