ตอนที่ 481

คนภายนอกเรียกเขาว่าอัจฉริยะแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจาเจา ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ถ้าหากใครมีจิตใจไม่มั่นคงพอ พรสวรรค์ของนางก็เพียงพอที่จะทำลายความเชื่อมั่นของทุกคนได้

ความเพียรและความมานะทั้งหมดที่มีเมื่ออยู่ต่อหน้านางนั้นไร้ความหมายทั้งเพ ความจำที่มองเพียงปราดเดียวก็จำได้ของนางเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

นางรู้จักพลิกแพลงใช้ หลังจากที่เข้าใจหลักการนั้นถ่องแท้แล้ว และก็จะเข้าใจเรื่องประเภทเดียวกันได้ ผู้สร้างนางได้มอบสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้าให้กับนางมา

มุมปากขององค์ชายใหญ่เม้มแน่น ดวงตาที่เฉียบคมคู่นั้นแฝงไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

เขาคิดอะไรขึ้นมาบางอย่างได้ จึงเอ่ยถามขึ้นมากะทันหันว่า “น้องเจาหยาง เจ้าเคยเรียนคัมภีร์หลุนอวี่มาแล้วหรือ?”

ลู่เจาเจาพยักหน้า

“เคยเรียน”

“เพิ่งเรียนเมื่อครู่นี้กับท่านไงเพคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ?!” องค์ชายใหญ่อุทานเสียงสูง

ลู่เจาเจายกมือแคะหูตัวเอง “สมองไม่ดี หูยังไม่ดีด้วยหรอกหรือ?”

“ก็เรียนกับท่านเมื่อครู่นี้ยังไงล่ะ คัมภีร์ตรีอักษร เมื่อครู่นี้พี่ชายน้อยคนนี้ก็เพิ่งสอนมา คัมภีร์หลุนอวี่ ก็เป็นท่านไงที่สอนให้ พวกท่านท่องเสร็จ ข้าก็จำได้แล้วล่ะ”

ลู่เจาเจาทำใบหน้าหมดคำจะพูด “ไม่ใช่ว่าเป็นสิ่งที่แค่มีหู มีสมองได้ฟังครั้งเดียวก็สามารถจำได้หรอกหรือ?”

ท่าทางที่งงงวยและสีหน้าที่เหมือนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลของเด็กน้อย ทำให้คนอื่นที่ได้มอง...

ตะลึงค้างไปเลย

“เจ้า เรียนมันตรงนี้หรือ?!” เสียงร้องกรีดแหลม ๆ ดังขึ้นราวกับว่ามีอะไรติดคอ

“ใช่นะสิ เรียนตรงนี้ท่องตรงนี้แหละ พวกท่านไม่ใช่ทำแบบนี้กันหรอกหรือ?” นางถามอย่างตกใจ

“ทำไมไม่ใช่แบบนี้ล่ะ? หรือเป็นเพราะไม่ชอบหรอกหรือ?”

นางเงยหน้าขึ้นถามทุกคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

องค์ชายใหญ่เอามือกุมอกแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เพราะอะไร ทำไมถึงต้องโจมตีเขาหนักแบบนี้ด้วย!!

“นั่นคือสิ่งที่พวกเราไม่ชอบหรือไม่ต้องการงั้นหรือ?” นักเรียนที่อยู่รอบบริเวณใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่พวกเราปรารถนาแต่ไม่ได้มาต่างหาก!