ตอนที่ 485

“นายหญิงใหญ่ไม่เห็นด้วย และด่าเขาว่ามีจิตใจที่โหดเหี้ยมเยี่ยงหมาป่า หลอกลวงอวิ๋นเหนียงมากว่าสิบแปดปี”

“ใครจะไปรู้ว่าเขาจะพูดจาเพ้อเจ้อออกมา” พี่สะใภ้ใหญ่เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ

“เขาบอกว่า ที่โจรบุกขึ้นบ้าน อวิ๋นเหนียงเป็นแค่หญิงที่หย่าร้างคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าประสบเคราะห์กรรมอะไรถึงได้มีแต่คนสาดน้ำสกปรกใส่อวิ๋นเหนียง...”

ยังด่าว่าอวิ๋นเหนียงว่าเป็นของเก่า แม่ทัพหรงเก็บของเก่าที่เขาไม่เอาแล้ว

นายหญิงใหญ่ได้ยินก็ระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธ

“ข้าจะไปฆ่าเจ้าเศษสวะนั่น!” นายท่านสามสวี่ถึงกับเส้นเลือดใหญ่บนขมับปูดขึ้นมาทันที เขาไม่สามารถระงับความโกรธนั่นได้

“เจ้าอย่าได้ก่อความวุ่นวายเพิ่มเลย มาดูอาการนายหญิงใหญ่ก่อนเถอะ” ฮูหยินสามดึงตัวนายท่านสามเอาไว้ สีหน้านายหญิงใหญ่ดูไม่ดีเลย เกรงว่าจะห่างจากตัวไปไหนไม่ได้

หมอหลวงเองก็ส่ายหน้าให้แล้วก่อนจะเอ่ยว่า “เดิมทีหลายปีมานี้นายหญิงใหญ่ก็มีสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ครั้งนี้โกรธมากจนกระทบกระเทือนจิตใจ เกรงว่า...”

แม้กระทั่งหมอหลวงยังรู้สึกว่าคงจะทนต่อไปได้ไม่เกินวันนี้ ตอนนี้เขาทำได้เพียงใช้โสมร้อยปียื้อชีวิตของนายหญิงใหญ่เอาไว้เท่านั้น

“ท่านแม่ เป็นความผิดของลูกเอง ทั้งหมดเป็นเพราะลูกเองที่ทำร้ายท่าน” สวี่ซื่อตบหน้าตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

เพียงพริบตาเดียวแก้มของนางก็เขียวช้ำไปหมด เด็ก ๆ ตระกูลลู่กัดริมฝีปากแน่นจนมุมปากมีเลือดไหลออกมาแล้ว

ลู่เจาเจาเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่น และฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนไม่สนใจแอบวิ่งออกไปข้างนอกคนเดียว แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ได้พาไปด้วย

ลู่หย่วนเจ๋อที่กำลังรออยู่นอกประตูมองมาตาปริบ ๆ

“เจาเจา เจ้าอยู่ข้างพ่อใช่หรือไม่?” ใบหน้าของลู่หย่วนเจ๋อมีความหวังขึ้นมา

ลู่เจาเจาเหลือบมองเขาเล็กน้อย และแอบมองขึ้นไปบนสวรรค์ก่อนจะดึงตัวลู่หย่วนเจ๋อไปที่ใต้ต้นไม้อู๋ถง “ทำไมท่านต้องไปทำให้ท่านยายโมโหด้วย?” เด็กน้อยทำแก้มพอง

“พ่อไม่ได้อยากทำให้นางโกรธ เป็นนางที่ไม่ระวังโมโหมากไป”

“ข้าไม่เชื่อ...” ลู่เจาเจากะพริบตาปริบ ๆ

ลู่หย่วนเจ๋ออยากจะเกลี้ยกล่อมให้นางเข้าข้างจึงเอ่ยขึ้นว่า “พ่อยินดีมอบอายุขัยยี่สิบปีของพ่อแลกกับความปลอดภัยและสุขภาพที่แข็งแรงของท่านยายเจ้า”