ตอนที่ 495

“จึงพาคนไปจับชู้ แต่ชู้ที่จับได้คือชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนกับเขา!”

“ชิชะ พวกเจ้าไม่เห็นที่เกิดเหตุตาแทบบอดแล้ว! ขอดวงตาที่ยังไม่เคยเห็นมาเปลี่ยนที!”

ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยความโกลาหล ตอนเช้าเขายังไม่ได้ไปเปิดร้านเสียด้วยซ้ำก็รีบเข้ามาร่วมสนทนาด้วยความอยากรู้

“ตอนนี้ในเมืองหลวงวุ่นวายไปทั่วทั้งเมืองแล้ว หน้าตาของใต้เท้าลู่อับอายไม่เหลือ เมื่อครู่นี้รีบพุ่งมาตบหน้าเขาไปสองฉาด...ยังตะโกนด่าว่าเขาเป็นหายนะของวงศ์ตระกูลเลยนะ!”

“ลู่จิ่งไหวเกรงว่าคงจะจบเห่เสียแล้ว”

เด็กหนุ่มที่ร้านขายยาที่มุงดูอยู่ก็มาเป็นพยานให้ “เดิมทีลู่จิ่งไหวก็เป็นคนเสเพลอยู่แล้ว กินได้ทั้งชายและหญิง ผสมมั่วไปหมด! มาเอายารักษาแต่ละที ล้วนเป็นยารักษาส่วนทวารทั้งนั้น...”

“ครั้งที่แล้วเขายังเอายาที่ทำให้สลบอย่างแรงไปด้วยนะ ยังมีอันนั้นอีก...ยากระตุ้นอารมณ์” แม้ว่าเขาจะสวมหน้ากากเอาไว้ แต่เด็กหนุ่มที่ร้านขายยาก็จำเขาได้ทันที

อวี้ซูดวงตาเบิกกว้างราวกับเจอของล้ำค่า “พระเจ้าช่วย ลูกเล่นเยอะจริง ๆ”

ภาพตรงหน้าของเจียงอวิ๋นเหมี่ยนวูบวาบพร่ามัวไปหมด นางรู้สึกว่าสายตาของลู่จิ่งไหวเหมือนกำลังจะฆ่าคนก็ไม่ปาน และกรีดร้องอย่างทรมานไม่หยุด

นางไม่ได้คิดจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเลย

แต่ใครจะคิดว่าวินาทีที่ประตูใหญ่ถูกเปิดออก

ก็มีขอทานเด็กนับไม่ถ้วนโผล่พรวดออกมาและตะโกนร้องเสียงดัง “จับชู้ได้แล้ว ๆ “ คำพูดเหล่านั้นเป็นการโยนนางเข้ามาในกองไฟ ไม่มีที่ทางให้หันหลังกลับได้

ขณะนี้เจียงอวิ๋นเหมี่ยนกัดริมฝีปากแน่น “ข้าจะหย่า!”

“ลู่จิ่งไหว ท่านหลอกลวงข้าได้แสนสาหัสมาก!” เจียงอวิ๋นเหมี่ยนไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว ถ้านางกลับไปลู่จิ่งไหวจะต้องฆ่านางตายแน่

เจียงอวิ๋นเหมี่ยนจึงพาคนกลับไปที่บ้านแม่ทันที

เรื่องตลกเช่นนี้ดังครึกโครมไปทั่ว

“ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ ผู้ใหญ่ประพฤติตัวมิชอบยังไง ผู้น้อยก็จะเลียนแบบในทางมิชอบเช่นนั้น ใต้เท้าลู่เลี้ยงอนุข้างนอกตั้งสิบแปดปี ต้องนี้ถูกกรรมตามทันแล้ว จริงไหม?”

“นี่มันกรรมตามสนองชัด ๆ เขาเลี้ยงดูอนุข้างนอกมาสิบแปดปี ให้กำเนิดลูกชายมาเพื่อมาเลี้ยงดูชายฉกรรจ์!”

ลู่เจาเจาเหลือบมองขอทานตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นที่ปะปนอยู่ในฝูงชน และหรี่ตาส่งสายตาไปให้พวกเขา