ตอนที่ 590

นั่นคือตำแหน่งที่แลกมาด้วยการเสี่ยงชีวิตในสนามรบมานานนับหลายปี

นางแต่งงานกับลู่หย่วนเจ๋อมาหลายปี แต่เขาไม่เคยตอบแทนความรักของนางอย่างสุดหัวใจเช่นนี้มาก่อน

“คุ้มสิ ทำไมจะไม่คุ้มกันเล่า ขอเพียงเช่อเอ๋อร์ยินดี ทุกอย่างก็คุ้มที่จะลอง เจ้าจงสบายใจ...” นายหญิงใหญ่ลูบมือปลอบนางอย่างเมตตา

“ไร้สาระ!” ฮ่องเต้ตรัสด้วยความกริ้ว

งานเลี้ยงฉลองพระชนมพรรษาดีๆ กลับกลายเป็นหาทางออกกันไม่ได้เสียอย่างนั้น

“เพลานี้แคว้นใต้กำลังจับตาดูพวกเรา ทางฝั่งตงหลิงก็ยังไม่สงบ เจ้าคือเทพสงครามแห่งเป่ยเจา ดังนั้นจึงไม่อาจลาออกได้!” ฮ่องเต้ปฏิเสธโดยยังไม่ไตร่ตรองด้วยซ้ำ

“ใต้เท้าหรง ความรักหนุ่มสาวเป็นเพียงความรักเล็กๆ รักแคว้นรักบ้านเมืองต่างหากที่เป็นความรักอันยิ่งใหญ่” ใต้เท้าหวังแนะนำ

“หากบอกว่าครอบครัวเล็กๆ ไม่สำคัญ เหตุใดท่านไม่ตัดขาดความสัมพันธ์ลูกหลานดูบ้างเล่า!” เจิ้นกั๋วกงตะโกนด้วยความโกรธ

ทำให้ใบหน้าของใต้เท้าหวังมืดลงในทันที

จากนั้นหรงเช่อจึงคุกเข่าลงบนพื้นด้วยสายตามุ่งมั่นแน่วแน่

เขาจริงจังกับสิ่งที่พูดออกไปจริงๆ

“ครึ่งแรกของชีวิตหรงเช่อมีชีวิตอยู่เพื่อเป่ยเจา ที่ใดมีสงคราม ที่นั่นย่อมมีหรงเช่อ แต่ตอนนี้หรงเช่ออยากมีชีวิตอยู่เพื่อตนเอง ขอทรงเมตตาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ...” ตอนนั้นหากเขาไม่รีบร้อนเข้าร่วมสนามรบ สวี่สืออวิ๋นคงจะไม่แต่งงานกับลู่หย่วนเจ๋อ!

เขาพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่จะไม่พลาดสวี่สืออวิ๋นเป็นครั้งที่สองอีก

ใบหน้าของสวี่สืออวิ๋นเต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนที่น้ำตาหยาดใหญ่จะร่วงหล่นลงมา

“อย่าร้องไห้ บุรุษที่ไม่อาจปกป้องสตรีที่รักได้ จะคู่ควรเรียกว่าบุรุษได้อย่างไรกัน!”

“สู้ตัดออกไปเป็นขันทีเสียยังดีกว่า หากเขาไม่กล้าหาญ ข้าคงจะดูถูกเขาต่อไป” นายหญิงใหญ่คิดทบทวน ก่อนจะแนะนำสวี่สืออวิ๋น

“เพียงแต่…ต่อไปขอเจ้าอย่าได้รังเกียจเดียดฉันท์ที่เขาเป็นเพียงซื่อจื่อของเจิ้นกั๋วกงเลยนะ” ซื่อจื่อเป็นเพียงตำแหน่ง แต่แม่ทัพของเจิ้นกั๋วมีอำนาจอันยิ่งใหญ่

น้ำตาของสวี่สืออวิ๋นยังคงไหลรินไม่หยุดหรงเช่อเห็นดังนั้นได้แต่รู้สึกเจ็บปวดใจ

ลู่เจาเจาที่นอนหลับอยู่รู้สึกถึงเสียงดังอื้ออึงในหู มันหนวกหูเสียจนน่ารำคาญ

นางยกมือขึ้นมาปิดหูด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

[หยุดทะเลาะกันเสียที! หยุดทะเลาะ! หนวกหูจนข้านอนไม่หลับเลย!] ลู่เจาเจากรีดร้องในใจ

ทันใดนั้น...