ตอนที่ 594

เหล่าขุนนางต่างมองลู่เจาเจาด้วยความโกรธ พวกเขาอยากจะคัดค้าน แต่ก็กลัวนางจะพูดอะไรเหลวไหลขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะที่ฮ่องเต้เลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ

“เจาเจา มาให้ท่านพ่อฮ่องเต้กอดหน่อย!”

“เด็กดี...เจ้าเด็กน้อยอ้วนขึ้นอีกแล้วสินะ...”

คำว่าอ้วนคำเดียว ทำให้ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้นมองทันที

ฮ่องเต้…

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่าง เขาไม่ควรยั่วโมโหนางตั้งแต่แรก!

[ใครอ้วน ใครอ้วน! ใครกันแน่ที่อ้วน ข้ายังไม่พูดเลยว่าท่านถูกสวมเขา!]

[หึ ข้าเกลียดท่านพ่อฮ่องเต้!]

[สมน้ำหน้าที่ถูกฮุ่ยเฟยสวมเขา!] เด็กหญิงกัดฟันกรอด

ทันใดนั้นรัชทายาทจึงเงยหน้าขึ้นและมองลู่เจาเจาด้วยความตกใจและ...สับสน

เสด็จแม่สวมเขาเสด็จพ่องั้นหรือ

ทุกคนในราชสำนักต่างมองฮ่องเต้ด้วยความหวาดกลัว

“หุบปาก!” ฮ่องเต้ตะโกนขึ้น

ลู่เจาเจามองเขาอย่างสงสัย “ใครพูด ข้ายังไม่ทันพูดอะไรเลย...”

ฮ่องเต้ตรัสด้วยความรู้สึกชาไปทั้งร่างกาย “งานเลี้ยงวันนี้จบลงแล้ว ทุกคนจงออกจากพระราชวังประเดี่ยวนี้!”

และได้แต่เฝ้าอธิษฐานอยู่ในใจ อย่าพูดนะ อย่าพูด...

[เขาคงไม่โกรธฮุ่ยเฟยจนเสียสติไปแล้วใช่หรือไม่ ลองคิดดู เขารักฮุ่ยเฟยจริงๆ แต่ฮุ่ยเฟยกลับเห็นเขาเป็นเพียงบ่อตกปลา]

[เขาคิดว่าฮุ่ยเฟยเข้ามาในวังเพื่อแย่งชิงความโปรดปราน แต่สุดท้ายนางเข้ามาในวังเพื่อจีบสาว...]

[ใครใช้ให้ฮุ่ยเฟยชอบสตรี ไม่ชอบบุรุษกันเล่า]

[เฮ้อ... เพื่อซูเฟยแล้ว นางจะเป็นหรือตายกันนะ]