ตอนที่ 597

ลู่หย่วนเจ๋อไอออกมา สีหน้าดูซีดเซียวผิดไปจากปกติ

ครั้งก่อนที่เขาโกรธจนกระอักเลือดในงานประชุมธรรมะ ก็ร่างกายอ่อนแอมาโดยตลอด

“แม่ทัพหรง อวิ๋นเหนียงกับข้าแต่งงานกันมา 18 ปี ตอนนี้พวกเราแค่ผิดใจกันเป็นเรื่องธรรมดาในครอบครัว ท่านไม่ควรยื่นมือเข้ามายุ่ง หวังว่าท่านจะสำนึกได้ด้วยตนเอง!” ลู่หย่วนเจ๋อได้ยินข่าวว่าหรงเช่อกำลังจะแต่งงานกับสวี่สืออวิ๋น เขาจึงลากสังขารอันอ่อนแอนี้ออกมาข้างนอก

เจาเจาของเขา! เยี่ยนซูของเขา!

เมื่อรู้ว่าเยี่ยนซูกำลังจะเป็นอาจารย์ที่ตำหนักบูรพา เขาก็ยิ่งเสียใจมากขึ้น

หรงเช่อกำลังมองลงมาที่เขาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง

“ใต้เท้าลู่ ท่านทรยศภรรยาและลูกๆ เพื่อแลกกับความรักที่แท้จริง ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องอวิ๋นเหนียงกับข้าหรอก”

“ท่านควรห่วงตนเองก่อน หากรีบกลับไปอาจได้ดูอะไรสนุกๆ ก็ได้” หรงเช่อยิ้มอย่างมีเลศนัย

ลู่จิ่งไหวเป็นคนสารเลว

เขาแทบรอดูการแสดงสนุกๆ ไม่ไหวแล้ว!

หัวใจของลู่หย่วนเจ๋อเต้นแรงเมื่อเห็นสีหน้าเย้ยหยัน

เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

“ใต้เท้าลู่ ท่านจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน” หรงเช่อพูดด้วยรอยยิ้มสดใส

“กลับจวน” ลู่หย่วนเจ๋อรู้สึกไม่สบายใจ เขากัดฟันและหันหลังกลับทันที

เมื่อเขากลับเข้าไปในจวน คนเฝ้าประตูจึงถามด้วยความตกใจ

“เหตุใดใต้เท้าจึงกลับจวนก่อนเวลาเล่าขอรับ”

ลู่หย่วนเจ๋อจึงถ่มน้ำลายด้วยความโกรธ “ข้าจะกลับไวหรือช้าต้องรายงานทาสอย่างเจ้าด้วยหรือ คิดว่าตนเองเป็นใคร!”

วันนี้เขาอับอายต่อหน้าหรงเช่อไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงระบายความโกรธด้วยการเตะเข้าที่หน้าอกของคนรับใช้ทันที

คนเฝ้าประตูกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

สาวรับใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูตกใจ ก่อนจะเตรียมวิ่งหนีออกไป

“หยุด!”

“จะหนีทำไม ข้ากินคนได้หรืออย่างไรกัน!” ลู่หย่วนเจ๋อรู้สึกว่าสาวรับใช้ดูแปลกไป