ตอนที่ 651

ขุนนางทั้งหลายมองดูเขาด้วยความตกตะลึง!

“แม้ว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะเป็นฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เป่ยเจา และวางรากฐานสำหรับความรุ่งเรืองเอาไว้ แต่เขาก็ไม่ได้เก่งไปกว่าเรา” ฮ่องเต้ส่ายหัวด้วยความรู้สึกเสียดาย

“เราอาจจะสู้ความยิ่งใหญ่ในการก่อตั้งราชวงศ์ของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไม่ได้ แต่เรามีความโชคดี เพราะเรามีเจาเจา...” เซวียนผิงตี้พูดด้วยความภาคภูมิใจ

เขารู้สึกชนะโดยที่ไม่ต้องพยายามอะไร

ฮองเฮาและเหล่าขุนนาง…

พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ฮองเฮาเรียบเรียงคำพูดอย่างยากลำบาก “ฝ่าบาท ฝ่าบาทมีความสุขก็พอแล้วเพคะ”

เซวียนผิงตี้ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส เดิมทีคิดว่าวันนี้คงจะต้องถูกตบหน้าอีกแล้ว แต่ผลปรากฏว่าพลิกสถานการณ์กลับมาโจมตีแคว้นใต้ได้อย่างหนักหน่วง ความรู้สึกดีใจจึงพลุ่งพล่านอยู่ในใจเขา

งานเลี้ยงในวังครั้งนี้ ทุกคนต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า

อ้อ ยกเว้นแขกผู้มาเยือนนะ

จนถึงดึกดื่น งูเก้าหัวจึงพาทุกคนในงานขี่หลังเล่นรอบหนึ่งจนครบ แม้แต่หลี่จื้อซีผู้โชคร้ายก็ยังขี่อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไปหนึ่งรอบ…

ถึงแม้จะโขกหัวกับคานในวังจนเป็นแผลเต็มหัว เขาก็ยังรู้สึกมีความสุข

แค่ยังมีครบถ้วนทั้งร่างกาย ก็ถือว่าโชคดีแล้ว

การเลี้ยงฉลองในวังสิ้นสุดลงแล้ว เหล่าขุนนางแห่งเป่ยเจาต่างดื่มกินกันอย่างอิ่มเอมใจ

ทูตจากแคว้นใต้ลุกออกจากงานเลี้ยงไปด้วยความโกรธแค้น

เซียงหลิ่วเหลือบมองลู่เจาเจา เมื่อเห็นว่านางไม่ทันได้สังเกต มันจึงรีบวิ่งตามหนานมู่ไป๋ไปอย่างรวดเร็ว

ปลายหางของมันยังม้วนกิ่งหลิวไว้ด้วย

เมื่อกลับถึงสถานทูต

หนานมู่ไป๋ตะโกนเสียงดัง “เซียงเซียง ก้มหัวลง ข้าจะขี่!” เขาเลียนแบบท่าทางของลู่เจาเจาในการสั่งสอนสัตว์ร้าย

ในอดีต พวกเขาเคยทั้งอ่อนน้อมถ่อมตน พูดจาหว่านล้อม และสรรหาสิ่งของมาบูชาเซ่นไหว้ มันไม่เคยถูกเรียกแบบนี้มาก่อนเลย

ตอนนี้…

เซียงหลิ่วยืนอยู่บนที่สูง มองเขาด้วยสายตาหยิ่งยโส เมื่อได้ยินหนานมู่ไป๋พูดเช่นนั้น ดวงตาของงูที่ดุร้ายก็ปรากฏขึ้น

เซียงเซียงงั้นหรือ? นี่ไม่ใช่ชื่อที่เจ้าจะเรียกได้!!

เกล็ดของมันตั้งขึ้น…