ตอนที่ 654

“เจ้ารู้ตัวว่าผิดแล้วหรือยัง?” สวี่สืออวิ๋นเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

ลู่เจาเจาทำหน้าบูดบึ้ง “ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านแม่ ต่อไปข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว ท่านแม่โปรดอภัยให้เจาเจาด้วย…” เด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูจ้องมองสวี่สืออวิ๋นด้วยสายตาอ้อนวอน

หยดน้ำตาสองหยดยังค้างอยู่บนขนตาของลู่เจาเจา

“แล้วเจ้าผิดที่ตรงไหน รู้ตัวหรือไม่?” สวี่สืออวิ๋นถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เด็กน้อยเอียงคอมอง เงียบอยู่ชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “ยังไม่ได้ตกลงกันดีกับจุยเฟิงใช่หรือไม่?”

สวี่สืออวิ๋นถามจุยเฟิงว่าได้ฉี่หรือเปล่า?

จุยเฟิงส่ายหัว!!

สวี่สืออวิ๋นโกรธจนแทบจะล้มทั้งยืน “ข้าจะให้โอกาสเจ้าเรียบเรียงคำพูดอีกครั้ง!”

ลู่เจาเจาร้อนรนเกาหัว ผมที่มัดไว้แทบจะหลุดออกมา แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ทำไมไม่หาที่ลับกว่านี้หน่อยล่ะ?”

สวี่สืออวิ๋น…

สวี่สืออวิ๋นเงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจยาวเหยียด “เจ้า…ข้าได้ส่งคนให้กลับไปที่สำนักกั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว และสั่งให้เอาการบ้านมาสองชุด เพื่อเป็นการลงโทษเจ้า เจ้าต้องทำการบ้านสองชุดนี้!”

ใบหน้าของลู่เจาเจาบิดเบี้ยวอย่างฉับพลัน

“ท่านแม่!!!” ลู่เจาเจาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“หรือว่าท่านแม่จะตีลูกไหมเจ้าคะ? ท่านแม่ ท่านจะเอาชีวิตของเจาเจาหรือ…” ลู่เจาเจารู้สึกเย็นวาบไปทั้งหัวใจ

โอ้พระเจ้า!!

มีวันหยุดเหลืออีกแค่วันเดียวเท่านั้น แต่นางต้องทำการบ้านถึงสองชุด??

ช่วยด้วย!!

สวี่สืออวิ๋นแตะที่หน้าผากของนาง “ต่อไปนี้ห้ามให้จุยเฟิงแบกรับความผิดแทนเจ้าอีกนะ! เจ้าดูจุยเฟิงสิ แบกรับความผิดแทนเจ้าทั้งวัน จนกลายเป็นหมาโง่ไปแล้ว!”

สวี่สืออวิ๋นเป็นห่วงหัวหน้าราชบัณฑิตหยวน

ต้องมาเจอลูกศิษย์เช่นนี้ ช่างโชคร้ายเสียจริง

หลังจากที่สวี่สืออวิ๋นเดินจากไป อวี้ซูจึงแอบอุ้มองค์หญิงน้อยขึ้นมา ลู่เจาเจาลุกขึ้นยืนแล้วจิ้มไปที่หน้าผากของจุยเฟิง

“จุยเฟิง เจ้าช่างโง่เสียจริง! เจ้าต้องพยักหน้าสิ!! ข้าให้เจ้ากินกระดูกไก่ไปตั้งเยอะ ช่างเสียเปล่าจริงๆ!!” ลู่เจาเจาโกรธมาก