ตอนที่ 692

เวินหนิงฉวยโอกาสตอนฝูงชนกำลังชุลมุน เข้าไปยืนอยู่ข้างๆ ลู่เจิ้งเย่ว์ คิ้วที่เคยขมวดเป็นปมคลายออกด้วยความดีใจ

มือใหญ่คู่หนึ่งจับนางเอาไว้แน่น

ความหยาบของปลายนิ้วแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายผ่านความยากลำบากมามากเพียงใด

เวินหนิงมองลู่เจิ้งเย่ว์ด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

ทั้งสองมองหน้ากันและยิ้มออกมา

รองแม่ทัพจูได้แต่ขบฟันแน่น “พวกเราน่ะสบายกว่าเยอะ ไม่ต้องมีภาระใดๆ ท่านอายุสามสิบหก ข้าอายุสามสิบเจ็ด พวกเราต่างอุทิศชีวิตนี้ให้กับเป่ยเจา จะไม่มีวันแต่งงานเป็นอันขาด!”

เปลือกตาของหรงเช่อพลันกระตุกอย่างรุนแรง

ข้าจะบอกท่านอย่างไรดีว่าข้าหมั้นหมายไปแล้ว

“ท่านแม่ทัพ มันได้ผล เมืองรกร้างรอดตายแล้ว!”

“บริเวณที่โดนแสงศักดิ์สิทธิ์ จุดแดงเหล่านั้นบรรเทาลงอย่างรวดเร็ว รอยฟกช้ำและเน่าเปื่อยบนร่างคนป่วยก็ค่อยๆ ฟื้นตัว…” ฝูงชนต่างหลั่งน้ำตาและรู้สึกขอบคุณ

“พวกเรารอดตายแล้ว พวกเรารอดแล้ว ขอบคุณท่านเทพ ขอบคุณสวรรค์ที่ปกป้องคุ้มครอง ชาตินี้ข้าจะเป็นคนดีและทำความดีตอบแทนพระคุณสวรรค์ที่ช่วยชีวิต...” ประชาชนคุกเข่าลงกับพื้นพลางร้องอย่างขมขื่น

ผิวหนังที่เคยเน่าเปื่อยบนร่างกายของพวกเขากลับคืนมาภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์

ทุกคนพากันลูบคลำใบหน้า เปิดแขนเสื้อดูพร้อมกับหัวเราะทั้งน้ำตา

หรงเช่อและลู่เจิ้งเย่ว์มองหน้ากัน ก่อนจะเดินเข้าไปตรวจสอบด้วยตนเอง

แม้แต่หมอหลวงยังลูบเคราด้วยความประหลาดใจ “อืม จางลงแล้วจริงๆ”

“น่าเหลือเชื่อมาก!”

ทุกคนโค้งคำนับและกล่าวขอบคุณ

“ต้นไม้แห่งชีวิตรักความสงบและมีเมตตา เป็นเรื่องจริง” หรงเช่อพูดด้วยความซาบซึ้ง

เมื่ออาบแสงศักดิ์สิทธิ์ บาดแผลเก่าส่วนใหญ่บนร่างกายของเขาจึงหายไป

อีกด้านหนึ่ง ลู่เจาเจากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะมีร่างสูงปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้อย่างกะทันหัน

ผมสีดำพลิ้วไหวปลิวไปตามสายลม เสียนถิงซึ่งแต่งกายด้วยชุดคลุมสีขาวมองตรงไปที่นาง