ตอนที่ 710

นางกลัวว่าลู่จิ่งไหวจะจับได้ จึงให้สาวรับใช้ปลอมตัวเป็นนางอยู่ในจวน

เมื่อลู่เยี่ยนซูเห็นนางชัดๆ เต็มสองตาจึงตกตะลึง

ก่อนจะถอยหลังไปสามก้าวด้วยสีหน้าเย็นชาและรังเกียจ

“ฮูหยินลู่ โปรดเคารพตนเองด้วย! นั่นเป็นการแต่งงานที่ท่านทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อให้ได้มา เชิญมีความสุขไปกับมันเถิด!” ลู่เยี่ยนซูไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับนางอีกต่อไป

เจียงอวิ๋นเหมี่ยนเปิดขากางเกงขึ้น แต่ลู่เยี่ยนซูกลับหันหน้าหนีทันที

“ฮูหยินลู่ โปรดเคารพตนเองด้วย!” เขาตะโกนอย่างเคร่งขรึม

เจียงอวิ๋นเหมี่ยนมองแผ่นหลังของเขาอย่างว่างเปล่า

“เยี่ยนซู...ท่านช่วยข้าได้หรือไม่ เมื่อก่อนข้าเพียงผิวหนังถลอกนิดหน่อย เจ้าก็ปีนกำแพงเข้ามาช่วยข้าแล้ว ได้โปรด ช่วยข้าเถิด...”

“ลู่จิ่งไหวป่วย เขาเป็นคนบ้า!”

“เขาเป็นคนบ้า”

“เขา...” เจียงอวิ๋นเหมี่ยนกัดฟันด้วยความเกลียดชัง ร่างกายของนางในตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟัน และทิ้งเลือดเอาไว้

เขาไม่พอใจเจียงอวิ๋นเหมี่ยนที่ต้องการหย่าร้าง และโทษว่านางอยากกลับไปหาลู่เยี่ยนซู

นั่นเป็นจุดอ่อนไหวของเขาที่ห้ามแตะต้อง

ตอนนี้ลู่หย่วนเจ๋อกำลังไว้ทุกข์เป็นเวลาสามปีเนื่องจากการตายของนายหญิงใหญ่ ตำแหน่งและอำนาจในจวนโหวของเขาไม่มีอีกแล้ว ตอนนี้ตระกูลลู่กลายเป็นเพียงตระกูลจนๆ ตระกูลหนึ่ง

นางต้องการหย่าร้าง

แต่ลู่จิ่งไหวเป็นคนบ้า เขาไม่ยอมหย่าร้างแม้จะมีแรงกดดันจากตระกูลเจียงก็ตาม

ในทางตรงกันข้าม เจียงอวิ๋นเหมี่ยนต้องถูกทรมานทุกวัน ทรมานจนถึงจุดที่เจ็บปวดแสนสาหัส

“เยี่ยนซู ข้ารู้ว่าท่านมีข้าอยู่ในใจเสมอ ใช่หรือไม่ ท่านปกป้องข้ามาหลายปี ทำไมจะปกป้องข้าอีกครั้งไม่ได้”

“เหมี่ยนเหนียงรู้แล้วว่าทำผิดไป ท่านช่วยข้าได้หรือไม่”

“เหมี่ยนเหนียงเป็นคู่หมั้นของท่านมาหลายปี คงหลงเหลือเสน่หาอยู่บ้าง... ข้ากำลังจะถูกเขาทรมานจนตาย!” นางคุกเข่าลงบนพื้นขอร้องอ้อนวอน พร้อมกับพยายามเข้าไปดึงขากางเกงของลู่เยี่ยนซู

เสียงแผ่วเบาจากรอบข้างค่อยๆ ดังขึ้น