ตอนที่ 768

หนานมู่ไป๋อดจะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ หมิงหลางส่ายศีรษะเบาๆ “พระนัดดา พวกเราไปหาฮูหยินหนิงกันก่อนเถอะ”

หนานมู่ไป๋จำต้องยอมเห็นด้วย

“ให้คนไปทูลถามท่านตาหน่อยสิว่าพวกเขาขอเข้าพบฮูหยินหนิง ได้หรือไม่” หนานมู่ไป๋ออกคำสั่ง

“คำพูดของท่านแปลกจังเลย แค่ไปหาท่านยาย ทำไมต้องขออนุญาตด้วย ท่านยายอยู่ที่นี่อย่างเป็นสุขหรือถูกกักขังกันแน่”

“ข้าเพิ่งจะสามขวบครึ่ง พูดจาตรงไปตรงมา ท่านอย่าโกรธเลยนะ” เจาเจามองเขาอย่างไร้เดียงสา

หนานมู่ไป๋โกรธมากจนใจสั่น

โลกภายนอกอาจจะไม่รู้ แต่เขาไม่รู้เสียที่ไหนล่ะ

ตั้งแต่ฮูหยินหนิงกลับมา นางก็ถูกกักขัง

ท่านตาไม่อนุญาตให้ใครไปเยี่ยม แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยพบฮูหยินหนิงเลย

แต่ตอนนี้คำพูดไร้เดียงสาแบบเด็กๆ ของลู่เจาเจากลับกำลังตอกหน้าเขา

“องค์หญิงเจาหยางล้อเล่นหรือเปล่า ฮูหยินหนิงมีบุญคุณต่อท่านตา แล้วยังให้กำเนิดองค์หญิงแก่ราชวงศ์อีก จะถูกกักขังได้ยังไง นางน่ะ คือผู้มีพระคุณของแคว้นใต้เลยนะ”

“งั้นก็ไปยังจวนหนิงก่อน” เขาชำเลืองมองผู้ติดตาม อีกฝ่ายรีบเข้าไปในวังเพื่อรายงาน

สวี่สืออวิ๋นที่กำลังนั่งอยู่ในรถม้ามีสีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย

หญิงชราจ้องมองนางไม่ยอมละสายตา

“ท่านแม่เฒ่า อวิ๋นเหนียงรู้สึกว่าท่านคล้ายคลึงกับท่านแม่ในจินตนาการของอวิ๋นเหนียงมาก”

“น่าแปลกจริงๆ ทั้งๆ ที่อวิ๋นเหนียงเพิ่งจะอยู่กับท่านแค่ไม่กี่วัน...” นางกลับรู้สึกใกล้ชิดกับอีกฝ่าย

สายตาของฮูหยินหนิงยังคงจ้องมองนาง

ใช่แล้ว นี่คือความผูกพันของแม่กับลูกสาว

เพราะเราคือแม่ลูกกันจริงๆ

ลูกสาวที่นางเฝ้าคิดถึงมาถึงสามสิบหกปี

เด็กโง่ นางมักจะพูดว่าจะปกป้องตน แต่นางช่างไม่รู้เลยว่าแคว้นใต้นั้นยิ่งใหญ่ขนาดไหน

เป่ยเจา เปรียบเสมือนมนุษย์ธรรมดา จะไปสู้กับเทพเจ้าได้อย่างไร

ฮูหยินหนิงคิดว่า ต่อให้นางต้องแลกชีวิต ก็จะปกป้องลูกหลานของนางให้ได้!