ตอนที่ 792

ลงมาเกิดอยู่รอบๆ กายนาง

เพื่อที่จะได้ยืมดวงตาของพวกเขาเฝ้ามองอาจารย์ได้ทุกเมื่อ

แค่ดวงตาของมนุษย์คู่หนึ่ง เขายังคิดหาวิธีได้

ลู่เจาเจาอยากถามมากว่า แล้วเจ้าล่ะ?

จะทำอย่างไรกับดวงตาของเจ้า?

“ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัว อาจารย์ของพวกเราจะไม่มีวันถอยหลัง!” เมื่อพูดจบ ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนราง จนเลือนหายไปในที่สุด

ลู่เจาเจาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง

“พวกเจ้าปิดบังอะไรข้าอยู่”

“พวกเจ้าปิดบังอะไรข้ากันแน่”

“ผู้รับใช้เทพเจ้าไม่สามารถอัญเชิญดวงเทพลงมาได้ ผู้ศรัทธาไม่อาจขอพรจากเทพเจ้าได้ แก่นพลังเทพของพวกเจ้าค่อยๆ เสื่อมถอยลง…”

“เกิดอะไรขึ้นในแดนเทพ”

หัวใจของลู่เจาเจารู้สึกหนักอึ้ง นางมองดูแขนขาอุ้ยอ้ายของตัวเอง

นางรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ไปตามการเติบโตของนาง

แข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็น

ตอนนี้นางมีพลังที่ไม่มีที่มาที่ไปมากมายนับไม่ถ้วน เหมือนกับว่า...

กฎแห่งสวรรค์และโลก

ลู่เจาเจาร้องไห้สะอื้นอยู่สักพัก จึงจะลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า “ข้าอยากจะขึ้นไปดู เจาเจาอยากขึ้นไปดูจริงๆ…”

เด็กน้อยพยายามปลอบโยนตัวเอง พลางเช็ดน้ำตาไปด้วย

ร่างเงาที่รางเลือนค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เด็กหนุ่มนั่งลงข้างๆ นางอย่างเงียบๆ แล้วยื่นแขนเสื้อให้นาง

ลู่เจาเจาไม่พูดอะไร กอดแขนเสื้อของเขาไว้เช็ดน้ำมูก จนเบ้าตาและ ปลายจมูกแดงก่ำ

“ข้าขึ้นไปดูได้ไหม” ลู่เจาเจาถามเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เมื่อโลกทั้งสามพังทลาย กระดูกของเจ้ากลายเป็นภูเขา โลหิตของเจ้ากลายเป็นสายน้ำ ดวงตาของเจ้ากลายเป็นตะวันและจันทรา… ทุกสิ่งของเจ้าได้อุทิศให้แก่พิภพผืนนี้แล้ว”