ตอนที่ 845

“ท่านเองก็รู้ว่า บรรพบุรุษของตระกูลซูเป็นที่รักของประชาชน และทำงานรับใช้เทพเจ้าแห่งความมืดมิด อาจจะเป็นเพราะนางล่วงเกินต่อบรรพบุรุษ จึงทำให้ตระกูลซูต้องเดือดร้อนเช่นนี้”

“เสด็จพ่อ พักผ่อนเถอะเพคะ ลูกจะดูแลทุกอย่างเอง ขอเพียงท่านดูแลร่างกายให้แข็งแรง นั่นก็คือความสุขของแคว้นใต้” หนานเฟิ่งอวี่ถอนหายใจ เปี่ยมไปด้วยความรักและห่วงใยต่อบิดา

ฮ่องเต้ชราเพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเห็นฮ่องเต้ชราอ่อนเพลีย หนานเฟิ่งอวี่จึงค่อยๆ จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย และดูแลให้ฮ่องเต้ชราเอนกายลงนอน

ด้านนอกตำหนัก

จดหมายกราบบังคมทูลจำนวนมากมายถูกวางอยู่บนโต๊ะ รอให้นางตรวจสอบ

หนานมู่ไป๋มองดูภายในตำหนัก เมื่อเห็นฮ่องเต้ชราหลับสนิทแล้ว จึงกล่าวว่า “ท่านแม่ ท่านพักผ่อนเถิด ท่านไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว ดูแลสุขภาพด้วยเถิด...”

หนานเฟิ่งอวี่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรและกำปากกาไว้ในมือ แววตาเปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างไม่อาจปกปิดได้

นางรอคอยช่วงเวลานี้มานานหลายสิบปีแล้ว!!

นางจะเหนื่อยได้อย่างไร?

นี่คือตำแหน่งที่นางใฝ่ฝันและรอคอยมาอย่างเนิ่นนาน

“ไม่เป็นไร เอาจดหมายกราบบังคมทูลของวันนี้ขึ้นมา” หนานเฟิ่งอวี่ยิ้มบางๆ

ด้านนอกประตู ขันทีถือฎีกาและสาสน์โลหิตมาส่ง

“นี่มันอะไร?” หนานเฟิ่งอวี่ได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ขันทีก้มหน้าก้มตากราบทูลว่า “เป็นสาสน์โลหิตของชาวบ้านจำนวนหนึ่งหมื่นคนเพคะ”

“หืม? มีการใส่ร้ายหรือเปล่า?” หนานมู่ไป๋ยื่นสาสน์โลหิตให้กับองค์หญิงใหญ่

องค์หญิงใหญ่หยิบสาสน์โลหิตขึ้นมา นางกลับขมวดคิ้วแน่น

“ข่าวลือเกี่ยวกับเหตุการณ์เพลิงสวรรค์ในตระกูลซูแพร่สะพัดไปทั่ว มีคนเล่าว่าพบโครงกระดูกเด็กนับไม่ถ้วนใต้ศาลบรรพชนตระกูลซู ชาวบ้านจึงรวมตัวกันลงชื่อในสาสน์โลหิตหนึ่งหมื่นคน เพื่อเรียกร้องให้มีการสอบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีกราบทูลเบาๆ

หนานเฟิ่งอวี่เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว แล้วโยนทิ้งลงที่เท้าอย่างไม่แยแส

“เฮงซวย เผาทิ้งซะ”

“ท่านตาชรามากแล้ว ให้ท่านตากลับจวนเถอะ และบอกว่า เพลิงสวรรค์เกิดขึ้นจากองค์หญิงเจาหยาง ที่ไปทำให้บรรพบุรุษของตระกูลซูโกรธกริ้ว”

“สำหรับเรื่องกระดูก ใครจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นกระดูกมนุษย์? ถ้าข้าบอกว่าเป็นกระดูกสัตว์ มันย่อมเป็นกระดูกสัตว์!”

ขันทีหายใจหอบหนัก แต่กลั้นความหวาดกลัวไว้ภายใน และจำต้องออกไปตอบ

“บรรพชนเต่าดำเสียชีวิตอย่างกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ และป้ายวิญญาณก็แตกสลายไป ท่านตาทวดต้องการยืมกระจกสะท้อนทุกสรรพสิ่งของราชครู เพื่อส่องดูเหตุการณ์ก่อนตายของบรรพชน...” หนานมู่ไป๋จ้องมองสาสน์โลหิตหมื่นคนที่อยู่บนพื้น แววตาดูไร้ความรู้สึก

หนานเฟิ่งอวี่พยักหน้า “ราชครูอยู่ที่แท่นบูชา ไปหาเขาเถิด”

จวบจนยามค่ำคืน หนานมู่ไป๋จึงได้ยืมกระจกสะท้อนทุกสรรพสิ่งมา

แต่ลู่เจาเจา กำลังนอนอยู่บนเตียงลูบหน้าท้องที่ป่องกลมจากการกินจนอิ่มหนำ

“ลุกขึ้นมาเดินย่อยสักหน่อยเถอะ” ชายหนุ่มยืนมองนางอยู่ที่หน้าเตียง