ตอนที่ 870

เป็นอย่างที่คิด…

ทุกคนจ้องมองด้วยความตื่นตะลึงขณะที่สายฟ้าหลายสายผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว แล้วพุ่งตรงไปยังหุบเขากระดูกพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง

สายฟ้าฟาดผ่าลงมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหว เสียงฟ้าร้องดังสนั่นกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า สายฟ้าผ่าลงมาที่หุบเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุด

ฟ้าแลบแปลบ สว่างไสวไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

ทั่วทั้งคุกอเวจีสั่นสะเทือน

ภายนอกคุกอเวจี เจ้ากรมราชทัณฑ์เซียวและผู้คุมคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

กลิ่นอายแห่งความน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า

“เร็วเข้า รีบไปทูลฝ่าบาท! คุกอเวจีเกิดเหตุประหลาด มีไอชั่วร้ายรั่วไหลออกมา!”

ด้านนอกคุกอเวจี ผู้คนต่างหวาดผวา

ภายในคุกอเวจี ผู้คนต่างสั่นสะท้าน

“ไม่มีแล้ว...ไม่มีแล้ว...หุบเขากระดูกไม่มีแล้ว ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองด้วยสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นในชั่วพริบตา!!” เฉินเยวียนพึมพำออกมา เขายังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ลู่เจาเจาในวัยสิบแปดปี มีพรสวรรค์อันน่าทึ่ง และมีชื่อเสียงโด่งดังในโลกแห่งการบำเพ็ญฌาณ

ลู่เจาเจาในวัยสามขวบครึ่ง บ้าระห่ำนอกกฎเกณฑ์!

เขาได้เจอทุกอย่างเลย!!

“ข้าจะเปลี่ยนชื่อ”

เฉินเยวียนนั่งยองๆ บนพื้น กอดขาตัวเองอย่างหมดหนทาง แววตาเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

ผู้ใต้บังคับบัญชาเบิกตากว้าง “เปลี่ยนชื่ออะไร? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงต้องเปลี่ยนชื่อ?”

เฉินเยวียนเม้มริมฝีปากแน่น แววตาแสดงความแน่วแน่ “เฉินเยวียนฟังดูไม่เป็นมงคล ไม่ส่งเสริมข้า ข้าตั้งใจจะเปลี่ยนเป็น... เต๋อเสวี่ย เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ผู้ใต้บังคับบัญชาตกใจจนหนังตาเต้นตุบๆ

“ก็ไม่เป็นอย่างไร”

ลู่เจาเจาตะเกียกตะกายขึ้นเขาอย่างเหนื่อยหอบ แล้วตะโกนเสียงใส

เฉินเยวียนตกใจจนตัวสั่น เกือบกระโดดขึ้นมา

ลู่เจาเจาเดินไปพลางบ่นไป “ฝ่ายมารพวกนั้น ช่างเนรคุณจริงๆ! พวกเขาตั้งหม้อเตรียมจะกินคน!”

เฉินเยวียนยื่นคอออกไปกล่าวว่า “ดังนั้น เจ้าจึงพังรังของพวกเขางั้นหรือ?”

ลู่เจาเจาส่ายหัว

“ไม่ใช่อย่างนั้น พวกเขาฉีกการบ้านที่ข้าทำอย่างยากลำบากทิ้งไป!”

ลู่เจาเจาโกรธจนน้ำตาคลอเบ้า ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ

“ต้องทำใหม่ทั้งหมดอีกแล้ว!” พูดไปก็ร้องไห้ด้วยความขมขื่น