ตอนที่ 887

พอใกล้เที่ยง ลู่เจาเจาหมอบอยู่บนโต๊ะ และมือทั้งสองข้างประคองชามใบใหญ่เอาไว้

เทน้ำวิเศษลงไปพลาง เทข้าววิเศษลงไปพลาง ปอกไข่วิเศษอีกสองสามฟอง ฉีกน่องไก่วิเศษที่ต้มสุกแล้วสองขา ใช้ช้อนบดให้ละเอียด แล้วคนให้เข้ากัน

จุยเฟิงนั่งยองๆ หน้าโต๊ะ มองนางตาละห้อย

“จะกินเนื้ออบแห้งไหม?”

จุยเฟิงพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น ลู่เจาเจาจึงยื่นเนื้ออบแห้งสัตว์วิเศษให้อีกสองชิ้น

“เจ้ารอก่อนนะ ยังมีของอยู่ในครัวเล็ก เดี๋ยวข้าจะไปหยิบมา” ลู่เจาเจากระโดดลงจากเก้าอี้ แล้ววิ่งไปที่ครัวเล็ก

จุยเฟิงจ้องมองอาหารสุนัขบนโต๊ะโดยไม่กระพริบตา

อาจจะเป็นเพราะอาหารวิเศษดี ขนของมันตอนนี้เลยดูเป็นมันเงางามมาก

ลู่เจาเจาไม่สามารถนำสิ่งของจำนวนมากในมิติออกมาได้ นอกจากสิ่งของที่ใช้จ่ายในบ้านแล้ว นางก็เอาไปเลี้ยงสุนัขทุกวัน

ด้านนอกจวนหนิง

ใต้เท้าหมิงนำผู้นำตระกูลโหลว ตระกูลซาง ตระกูลเย่ว์ และตระกูลเสิ่น รออยู่หน้าประตู

“ใต้เท้าหมิง แม่ทัพโหลว ใต้เท้าซาง พวกเจ้าอย่าได้หลอกข้าเลยนะ จริงหรือ... นางเป็นคนอัญเชิญเทพออกมางั้นหรือ?” ผู้นำตระกูลเย่ว์ถามด้วยสีหน้ากังวลใจ

“ใต้เท้าทั้งสามอย่าได้ล้อเล่นกับพวกเราเลย สัตว์ผู้พิทักษ์ของตระกูลเสิ่นหลับใหลไปนานแล้ว รอต่อไปไม่ไหวแล้ว” ใต้เท้าเสิ่นมองไปที่ประตูใหญ่ของจวนหนิงด้วยความสงสัยในใจ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ

การมาเยี่ยมตระกูลหนิงในตอนนี้ ถือเป็นเรื่องที่คนทั้งแคว้นใต้จับตามอง

“วางใจเถอะ ข้าไม่ล้อเล่นกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้หรอกนะ” ใต้เท้าหมิงโบกมือ แล้วสั่งให้เด็กรับใช้รีบไปเคาะประตูทันที

ไม่นานนัก คนรับใช้ของบ้านตระกูลหนิงก็เชิญผู้ใหญ่หลายท่านเข้าบ้านมา

คนเหล่านี้ เพียงแค่กระทืบเท้าทีเดียว ทั่วทั้งแคว้นใต้ก็สั่นสะเทือนไปหมด

ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเยือนตระกูลหนิง

“ขอให้ทุกท่านโปรดนั่งรอสักครู่ บ่าวจะไปเรียนนายท่าน” หลังจากสาวใช้ยกชามาให้แล้ว ก็หันหลังเดินไปเชิญนายท่าน

ลู่เจาเจาอายุแค่สามขวบครึ่ง จะให้นางรับรองแขกได้อย่างไรกัน

ใต้เท้าหลายท่านนั่งดื่มชาอย่างเคร่งขรึมในห้องโถงใหญ่

ใต้เท้าหมิงขยับจมูกเล็กน้อย “ในห้องนี้ดูเหมือนจะมีพลังวิญญาณ?”

แม่ทัพโหลวพยักหน้า “มีพลังวิญญาณอยู่จริง ข้าก็รู้สึกได้”

เมื่อมองไปรอบ ๆ แล้ว ทุกคนก็จ้องไปที่ชามใบใหญ่บนโต๊ะ

ใต้เท้าซางหยิบชามขึ้นมา ดมเบาๆ แววตาเผยความประหลาดใจ “นี่คือน้ำวิเศษ ข้าววิเศษ ไก่วิเศษ น้ำพุวิเศษ ทั้งหมดนี้คือของวิเศษ”

ที่นี่เป็นห้องรับรอง แถมยังเป็นเวลาอาหารอีกด้วย แล้วชามนั้นก็ยังถูกวางไว้กลางโต๊ะ…

แม่ทัพโหลวหยิบตะเกียบที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาคีบอาหารชิ้นหนึ่งเข้าปาก พอได้ลิ้มรส แววตาก็เริ่มเป็นประกาย

“เป็นของวิเศษทั้งหมดจริงๆ...”