ตอนที่ 924

จู่ๆ หรงเช่อก็ยกดาบและปีนขึ้นไปบนหลังม้า

“เสียงเสือคำราม!” เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง

ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังมาจากป่า ราวกับว่ามีสัตว์ร้ายซ่อนตัวอยู่

“บรู๋ววว...” หมาป่าส่งเสียงหอนมาจากทุกทิศทุกทาง

องครักษ์ดึงดาบออกมาปกป้องพวกเขาอยู่ตรงกลาง

กลางดึก

ดวงตาสีเขียวมองไปรอบๆ พวกเขาอย่างกระตือรือร้น

“แย่แล้ว มันคือฝูงหมาป่า!” สีหน้าของเซี่ยจิงซีเปลี่ยนไป สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นคือมีบางอย่างดูเหมือนกำลังวิ่งลงมาตามภูเขาในระยะไกล ทำให้เกิดเสียงดังนับไม่ถ้วน

“เสือกำลังลงมาจากภูเขา หมาป่าก็ล้อมรอบเราไว้แล้ว ดวงซวยจริงๆ” เปลือกตาของเซี่ยจิงซีกระตุก

ฮูหยินใหญ่หนิงเม้มปาก เปิดม่าน แล้วลงจากรถ

“ท่านแม่!” สวี่สืออวิ๋นรีบดึงนาง

หญิงชราตบหลังมืออย่างผ่อนคลาย “อย่ากลัวเลย เดี๋ยวแม่กลับมา”

นักธนูอยู่ในตำแหน่งแล้ว เขาเล็งไปที่หมาป่าที่อยู่รอบๆ

“ฮูหยินใหญ่ รีบกลับไป!” เซี่ยจิงซีเห็นนางลงจากรถก็เป็นกังวลขึ้นมา

แต่หญิงชรากลับส่ายหน้า “ข้าจะลองดู”

“พวกมัน...อาจจะมาที่นี่เพื่อตามหาข้า” น้ำเสียงของนางไม่แน่ใจ นางไม่ได้กลับมาที่นี่มาหลายปีแล้ว

เพราะหลายปีที่ผ่านมานางพยายามตามหาบุตรสาว

เซี่ยจิงซีไม่เห็นด้วย สัตว์ร้ายที่เติบโตบนภูเขาจะจำผู้คนได้อย่างไร

องครักษ์ยังคงเฝ้าระวัง

หญิงชราก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ระยะห่างจากหมาป่าแค่เจ็ดก้าว

นางคุกเข่าลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับราชาหมาป่า

นางมองดูราชาหมาป่าด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือ “ใช่พวกเจ้าหรือไม่? พวกเจ้ามาพาข้ากลับบ้านหรือ?”

นางค่อยๆ เอื้อมมือออกไป

หัวใจของเซี่ยจิงซี และคนอื่นๆ เต้นรัว

มองดูหมาป่าตาเขียวเดินเข้ามาหาฮูหยินใหญ่หนิง

ต่อหน้านาง...

มันก้มศีรษะลงแนบหัวกับมือของนาง

นี่เป็นฉากที่คุ้นเคย