ตอนที่ 954

“ท่านยาย หันหน้ากลับไปอีกด้านก่อน”

ฮูหยินหนิงและคนอื่นๆ มองหน้ากัน แต่ก็ยังหันหลังไปอย่างเชื่อฟัง

ลู่เจาเจาแอบมองไปรอบๆ ก่อนจะสูดลมหายใจและเป่าไปที่หุ่นเชิดดินเหล่านั้น!

ทันใดนั้นหุ่นเชิดดินดูเหมือนจะมีวิญญาณและพลังขึ้นมา

พวกมันทั้งหมดเริ่มเคลื่อนไหวเบาๆ

ลู่เจาเจาจึงใช้นิ้วชี้แตะไปที่หุ่นเชิดดินและปิดผนึกพวกมันเอาไว้

“ท่านยาย ข้าขอมอบหุ่นเชิดดินทั้ง 18 ตัวนี้ให้กับท่าน หากคนในเผ่าตกอยู่ในอันตราย ท่านยายรีบทุบหุ่นเชิดดินพวกนี้ได้เลย!” ลู่เจาเจาพูดพร้อมกับชี้ไปที่หุ่นเชิดดินด้วยมือและหน้าที่เต็มไปด้วยดินเหนียวหนืด

“อย่าให้หุ่นเชิดดินตกลงพื้น หากตกลงพื้นมันจะกลายเป็นเทพเจ้าแม่ทัพ…”

ฮูหยินหนิงยิ้มกว้าง “เอาเถิด ข้าเข้าใจแล้ว อย่าให้พวกมันตกลงพื้น…”

เจ้าเด็กโง่เอ๋ย...

นางรับหุ่นเชิดดินพร้อมกับเก็บไว้ใต้แขนเสื้อ ส่วนเรื่องใช้พวกมันในการต่อสู้นั้น นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

หุ่นเชิดดินเหล่านี้สัมผัสถึงพลังวิญญาณไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

จึงกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดดินตัวเล็กๆ ธรรมดาเท่านั้น

ลู่เจาเจายืนมองฮูหยินหนิงจากไปพร้อมกับดินเต็มมือ

ก่อนจะนั่งลงไปหยิบดินขึ้นมาปั้นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง เมื่อกลับถึงห้อง นางรู้สึกง่วงนอนมากจนเกือบลืมตาไม่ขึ้น จากนั้นจึงหาวและนอนหลับไปบนเตียง

ในขณะที่นอนกรนอยู่นั้น ลมหายใจได้เป่าหุ่นเชิดดินตกลงพื้น

หุ่นเชิดดินหล่นลงกับพื้น ดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นจางหายไปและกลายเป็นสัตว์ประหลาดในพริบตา เห็นๆ กันอยู่ว่ามันคือหุ่นเชิดดินกลายร่าง ทว่าดวงตาคู่นั้นราวกับมีวิญญาณขึ้นมาจริงๆ

รูปร่างของมันเหมือนกับตอนที่นางปั้นทุกประการ

สัตว์ประหลาดตนนั้นแยกเขี้ยวและกำลังจะคำรามเสียงดัง แต่ทันทีที่มันอ้าปากออก มือเรียวคู่หนึ่งก็บีบริมฝีปากของมันเอาไว้!

เด็กหนุ่มเหลือบตามองมันอย่างเฉยเมย

ก่อนจะยกมือขึ้นโบกให้มันสลายหายไปจึงเหลือเพียงกองดินเหนียวๆ บนพื้นกองหนึ่ง

เขายอมจำนนต่อชะตากรรมที่มี ก่อนจะถืออ่างน้ำเข้ามาเช็ดใบหน้าและมือของลู่เจาเจาให้สะอาด รวมถึงปลายนิ้วและเล็บอีกด้วย

“เจ้าแอบปั้นพลังวิญญาณอีกแล้ว…” เด็กหนุ่มกระซิบพลางดึงผ้าคลุมมาคลุมนางไว้อย่างอ่อนโยน

…

ก่อนรุ่งสาง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

“ฮูหยิน ได้เวลาตื่นแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ต้องเข้าพระราชวังไปไว้ทุกข์...”

เดิมทีสวี่สืออวิ๋นและลู่เจาเจาควรอยู่ในพระราชวังตลอดทั้งคืน แต่เนื่องจากคนหนึ่งอายุสามขวบครึ่ง และอีกคนตั้งครรภ์เดือน พวกนางจึงต้องการเวลาพักผ่อนในตอนกลางคืน