ตอนที่ 964

“หากท่านต้องการป่าวประกาศให้ใต้หล้ารับรู้ หวังว่าฝ่าบาทเจาหยางจะโทษว่าเป็นความผิดของเราเอง”

“เราสามารถตายเพื่อตอบแทนใต้หล้าได้”

จิ้งหลีได้ยินจึงทรุดตัวลงร้องไห้กับพื้นทันที

ลู่เจาเจากะพริบตาปริบๆ “ป่าวประกาศให้ใต้หล้ารับรู้? เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ทำไมข้าต้องป่าวประกาศ”

ข่าวซุบซิบนินทาปล่อยให้มันเป็นเพียงข่าวเช่นนี้ต่อไป นางพอจะรู้จักความเหมาะสมอยู่บ้าง

จิ้งหลีได้แต่ตกตะลึง

แคว้นซีเย่ว์และแคว้นใต้เป็นศัตรูทางการเมืองต่อกัน!

“เพลานี้สามดินแดนอยู่ในความสับสนวุ่นวาย โลกมนุษย์ควรสามัคคีกันต่อสู้ แทนที่จะสร้างความขัดแย้งภายใน”

“เรื่องของท่านกับจิ้งหลีเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่เกี่ยวอะไรกับเจาเจา”

“แต่หากปฏิบัติต่อราษฎรอย่างโหดร้าย ข้าจะไม่ปล่อยท่านไปเช่นกัน”

เย่ว์สืออวี้ตกตะลึงเล็กน้อย เขาจ้องมองลู่เจาเจาอย่างเหม่อลอยพักหนึ่ง

ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสงบ

เขาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเดินไปขอบคุณลู่เจาเจาด้วยความจริงใจ

“สืออวี้ใจแคบเอง”

เขาพลันปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นสหายวัยเดียวกัน

เดิมทีเขาเองก็มีข้อกังขาต่อฮ่องเต้หญิงวัยสามขวบแห่งแคว้นใต้เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นเขาเองที่ใจแคบ

ทำให้เริ่มรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

“หากฝ่าบาทเจาหยางยังอยู่ แคว้นซีเย่ว์จะไม่ส่งกองทัพไปยังแคว้นใต้”

“และฝ่าบาทเจาหยางมีคำขอใดๆ ซีเย่ว์จะช่วยท่านอย่างแน่นอน!” เย่ว์สืออวี้พูดจบจึงโค้งคำนับลู่เจาเจา

“ในเมื่อท่านไม่เป็นอะไรแล้ว พวกข้าขอตัวก่อน” ลู่เจาเจาเม้มริมฝีปาก เด็กหนุ่มจึงคุกเข่าลงให้เด็กน้อยปีนขึ้นไปบนหลัง

พวกเขาทั้งสองออกจากที่นี่อย่างเงียบๆ โดยไม่รบกวนใคร

ม่านตาของเย่ว์สืออวี้หดเล็กลง เขาค่อยๆ ประคองจิ้งหลีขึ้นมาและทายาให้อย่างระมัดระวัง พร้อมถามต่อว่า “เจ้าเคยเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทเจาหยางมาก่อนหรือไม่”

เห็นได้ชัดเต็มสองตาว่าเขาเพียงยืนป้องกันลู่เจาเจาอยู่ข้างหลัง โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ทว่ามันกลับทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

จิ้งหลีส่ายหน้าเบาๆ “ครั้งก่อนที่ข้าไปเป่ยเจา ข้าไม่เคยเห็นเขาเลย”

“เจาเจาสามารถดึงกระบี่เจาหยางออกมาได้ตอนอายุสองขวบ สหายของนางคงไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน”

เย่ว์สืออวี้พยักหน้ารับ “อืม อย่าไปทำให้พวกเขาขุ่นเคืองเลย เด็กหนุ่มคนนั้น...”

“มีพลังน่าหวาดกลัวอยู่บนร่างกาย”

จิ้งหลีพยักหน้าอย่างเข้าใจ